Köyü Bir Canım Çeker

Konya-Bozkır/Kayacık köyü doğuşluyum. Burada ilk doğum çığlığımı attım, ayazları, soğukları ilk buralarda yedim. Bahar'da Kırlangıç, Leylek bekleyişlerim, yağmurlarda çamurlara batışlarım, tepelere çiğdem toplamalara koşuşlarım, taşıdığım heyacanlar, çektiğim hüzünler, döktüğüm gözyaşları ilk bu köyde oldu. Bu köy bana göre bağları dağları tepe üzerindeki konumuyla Dünya'nın en güzel köyü ve güneşin ben bu köyde gülümsemesini gören tebessümlerine bakan kişisiyim. Köyde çocukken güneş benim yüzüm suyum hürmetine doğar sanırdım. O yıllarda güneş sadece bana tutkun ve bu tutkunluğu yüzünden bu köy insanlarıda güneşten nasiplerini almışlardır diye düşünür, kendimi güneşin çocuğu olarak görürdüm. Gün doğmadan kalkışımızla, güz zamanlarıysa, karasal iklim özelliği taşıyan beldemizde, havanın soğuk olmasından bu sebeple üşümelerimden dolayı, dışarda güneşin ufuklardan çıkışını, çavmasını, Tanrı'ya 2 elimi açarak "Çavdır Allah ım güneşi" diyerek yalvarır ve ufuklardan güneş doğuşuyla; "İşte Allah benim için güneşi doğdurdu" der, her olumsuzluğun başında kendimce Tanrı'yı kullanarak fırsatçılık yapardım. Kuşların bembeyaz örtülere tersler atılarak, kurulan tuzakları görmeyip, yiyecek bulmak için oralara uçuşlarıyla, tuzaklara tutuluşlarının yaşandığı Kış günlerini, Bahar'la eşeklere binip yaylalara gidişleri, Güz inimlerinde bağ bozumlarını, köyümde görüp öğrendim. Koptum buralardan. Farzedin hiç hayatınızda ihtiyaçlar yok. Doğduğunuz köyde, Allah ne verdiyse ilk doğduğunuz, ilk doyduğunuz yerdesiniz. Araçlara hiç gerek yok, eşek, at ve bunların çektiği arabalar yeter. Görmek isteyipte arzuladığım, sahip olduklarım, bunlar için bu kadar seneler yol yürüyüp, edinimler. Farzedelimki bunların hiç birisi yok. Ben köyümde yaşlanıp, doğduğum topraklarda ölünüp, gömülmeyi. Binlerce kez ön planlara alır ve isterdim. Köyü bir canım çeker ve her zaman bu tutkularla dolarım. İçimde dinmeyen çok koyu hasretlere dönüşür bir köy özlemim var...28/Ekim-2021 Şerafettin Sorkun/Konya'dan