Defter Yaprakları

Kader bağlar, kader ayırır ve kader bir yerlerde ne yapar eder, çözer. Çözermi dersiniz? Saplantılı, özlemler içerir,hasretler içerir ağrılı yaşamınızda, bir türkü duyduğunuz zaman uzaklara; derin, derin baktırıp, eksiklik ettiren, her nasıl bilmem etkisine alıp, unutamadıklarınızla yaşadığınız yerlere, bir gün yollarınızı düşürürmü?. Kimbilir, kader bu; ne denebilir, ne söylenebilirki!!. İnsanların; Çiçek sevdaları, açık alanlarda kırlangıç döngülerini izleme tutkuları olur. Kapatamadıkları defter sayfaları vardır. Orkideler vazgeçilmezleri olanlarımız, çiğdem çiçekleri sevdalılarımız. Bahar gelişlerinde kırsallara gidenleriniz olmuşsa, oralarda tepelerde, bayırlarda, tarlalarda, yeşillikler içinde, kırmızı renklerde gelincikler muhteşem görselleriyle içlerinizi geçirir. Bahçeli evde oturanların bazılarının sarmaşık veya yaban gülleri tutkuları vardır. Bir köşe sarmaşık yada yaban gülleri köşesidir. Sulanır o çiçekler, geçmiş yıllara olan özlemlerinizin, susuzluklarının her su dökülüşlerde hasretleri dindirilircesine. Uzaklarda olunsada; uzaklaşılmazki!! Daha tamamlanacak, sayfaları bitmemiş, yazılacak, çizilecek defter sayfaları, defter yapraklarınız var. Bir ufak biraderim Hayrettin Sorkun'la Konya'dan Kozağaç-Hatıp güzergahından çıkıp, Akviran sonra Akkise içinden geçip, Soğla havzasına inişimizle, Bozkır-Seydişehir şose yolundan doğduğum köye doğru yol alıyorduk. Yalıhüyük kasabasını geçmeden araba seyir halindeyken yol güzergahımızdan karşı dağlara ve Soğla'ya bakıyoruz. Toros dağlarının bu tarafındaki en yüksek doruklarında çocukluğumun geçtiği Sandı yaylasının yerini bulunduğumuz yerden tespit etmeye çalışıyoruz. Sandı'ya doğru yaklaştıkça taa o Ebemin bir peştamala azığımı koyup, kuzuların peşlerinde koştuğum, çocukluk yıllarımın geçtiği, tepelerinde, ovalarında koştuğum, kuzuların artları sıra ayak sürüdüğüm anılarım aklıma geldi. Şoseden Kayacık köyü yol ayrımından saparak, köye girerken, Hüyük gözlerimize zuhur etti. Köyüm; kenarlarındaki söğütlerin olduğu, vakit geçirdiğim ırmak, tepelerinden dam boyu otların eksik olmadığı, çok zamanlarımızın geçtiği Hüyük, hepsi yerli yerinde bıraktığım şekilde duruyorlardı. Ve ben onlarla, burada var oluşun tamamlayıcaları olmuştuk. Onlar beni terk etmemiş, ben buraları bırakıp gitmiştim. Köye girerken sol taraftaki köy çeşmesi bir kaç değişiklik geçirmişse de, yine aynı yerinde duruyordu. Yalınayak üzerinde koştuğum, tozlarında yuvarlandığım yol üzerindeydim. Aklımda, fikrimde, kalbimde, ruhumda olan, içimden hiç çıkmayan, bir sebeple yıllardan sonra ayrı düştüğüm köyümdeydim. Geçip giden yıllar, içimde kaybettiklerimle derin bir hüzün, us'umda bir zamanlar bu köyde soluk alıp veren atalarım, gözlerimde bir bir canlandılar. Seslerini duyar gibi oluyorum. Doğduğum köy; bu kadarmı içimde yer ettin, bu kadarmı içimi ezdin!! İşte şimdi sende, çığlık çığlığa koştuğum yollarında, tepelerinde, dinmeyen, özlemler duyduğum, sılamın ortasındayım. Defter yapraklarına daha yazacak çok şeylerimin olduğu düşüncelerindeyim..20/Mayıs-2025 Şerafettin Sorkun/Konya Kayacık köyü anılarımdan.