Bugün Evimize Akşam Girmeyecek

Kapıyı kapatmayın.

Belki birazdan anahtar yine aynı sesi çıkarır.

Çayını dökmeyin.

Belki "soğumuş" diye gülümseyerek söylenir.

Ceketini kaldırmayın askıdan.

Ev, bir insanı en son omuzlarından unutuyor.

Kimse bana yok demesin.

Çünkü bu ev,

hâlâ onun ayak sesleriyle düşünüyor.

Ve ben,

bugün ilk defa baba kelimesini söyleyemiyorum.

Çünkü bazı acılar, dile gelmeden önce evin bütün duvarlarını dolaşıyor.😭