Hüzün Kovan Kuşlarım

Bilmediğim dilleri konuştuk biz seninle..

Lisanımı döktüm bilmediğim uzak ülkelerin şehirlerine..

Hiçbir başkenti sevmedim ben,

Seni sevdiğim kadar;

Seni bildiğim kadar 

Hiçbir başkentin coğrafyasından haberdar değildim..

Bak yirmi dokuz harf kurdum senin uğruna..

Ama hiçbir harf tamam değil sen olmayınca içinde..

Şimdi git dedim ya sana..uğruna mutlu olmak bahaneleri kurup

Gitme Sevgilim..

Aynı mezarda saklanmak istiyorum seninle..

Nefessiz..

Elsiz..

Kolsuz..

Sadece seninle.

Bak gidişinin kaçıncı gününe dem vurdum 

Bu kaçıncı saat,, senin ardından 

Unuttum..

Gelişini saydığım kadar,, saymayacağım gidişini 

Nasıl ellerimle süslediğimi göstermeyeceğim kendime..

Oysa ne çok geldim sana;

Korkak bir cesaretti içimdeki

Göbek adı hayat olan bu ejdere savundum baltasız sevdamızı

Pişmanlık mayınları yok etmesin seni istedim;

Ben kanlı mısraları birer birer işliyorken ruhuna

Sen gitme istedim, anlıyor musun?

Tüm şiirlerin bana olsun,, 

Ve ben okuyayım sana nefesimi nefesine verirken..

Sevgilim..

Ruhumun hüzün kovan kuşları..

Yüreğimin buğday taneleri..

Buhar sancılı kıvranmalarım benim..

Sen Canımın içi,, sen işte..

Gül yüzlü kaçak çaylarım benim..

Sen istedin de olamadım mı ben, çığlıkların..

İstedin de gelemedim mi, sen mezar başında ağlarken..

O ela gözlerin yaşlanırken 

Sanıyor musun ki hissetmedim seni dirhem dirhem içimde?

Sanıyor musun sen sevgilim

Kanatların kırıla kırıla gelirken ruhumun çaresizliğine

Ben öylece saplandım yerime?

Cahilliğime vermeni bekledim yaşananları..

Şimdi bu kahrolası zamanların içinde kıyamam diye bakamadım gözlerine

İnan…

Her/şeye sahip olabilir ruhum;

Kimsesiz bir balığın su üstüne çıkmalarına,,

Kanadı kırılmış bir kuşun kapıma konmasına,,

Yola atılmış bir ekmek kırıntısına dahil..

Senin için her/şeye sahip olabilir;

Bir şey hariç yeryüzünde..

Bir günün gerçekliğini bilmeye 

Bu hicranlı kokuyu koklamaya dayanamaz burun katmanlarım

Tek bir şeyi kabul edemez ruhumun hiçli varsayımları..

Unutulmuş bir ülkenin her şeyi olmayı başardığından

Cenaze şenlikleri kopar sinir uçlarımda..

Koparım dünyaya bağıntı sağlayan her/şeyden..

Şimdi sana git dedim ya ben sana,,

Öyle bir soluk çektim ki içime 

Sandı ki medeni çevrem, nefes alamaz bir daha

Sandı ki göremez bir daha hiçbir gök kubbeyi.

Dar ağaçlarında boğulurum sandı herkes..

Şimdi sana git dedim ya ben,,

Gidememen içindi her şey..

Sana kaldı bu şehrine mektuplar yazdığın eylül/ler..

İçime yangın, köşesiz, parçasız bir sevda koyalı beri

Sana kaldı her tanesiyle..

Şimdi kaçıncı tanesini yolluyorum bu gidişinde

Unuttum..

Ben hepsini alıp geleceğin günü saklıyorum yaşlarla..

Çünkü bu gidiş şahlanmadı ömrümde

Geleceksin diye kaldı dudağımın kenarında gülümsemeler..

Sana yazıldı bu ucu ateşe verilmiş mektuplar..

Yüreğimin başkentinde adını bilmediğim bir sokağa 

Lafına hiçbir betimleme konduramayacağım

Mahalle bakkalının cebine konduruverdim tüm yaşananları..

Kabul edersin değil mi Sevgilim..

Şimdi son inan..

Bu kez limana ulaştığını görerek yazdığım son satırlar..

Şimdi ne Akdeniz, ne Karadeniz Sevgilim..

Ne Anadolu ruhuna hatip 

Ne doğu iklimlerinin karlaşmış soğukluğu..

Marmara kadar kimse gelmemiş yüreğimin yamacına..

Kimse inanmamış ben olduğuma..

Ben Ege’yim değil mi?

Ben Akdeniz senin için, ben Anadolu..

Şimdi ağız boşluğunu konuşturup biri,,

git diyorken sana,, sanki haddiymiş gibi

ben sana bir hayat bağışladım Sevgilim..

Kabul eder misin?

05.2010

İzmir