Uzaktan Dedi Doktor

UZAKTAN DEDİ DOKTOR

Söyle, dedi doktor.

Söyle, yine şikâyetin ne?

Nefes alamıyorum doktor.

Bir ağırlık var sol yanımda, göğüs kafesimde.

Aşk... dedi mırıldandı.

Dokunur bu yaştan sonra.

Bastırınca acıyor mu? diye sordu.

Bastırmasan da acıyor, dedim.

Hem son geldiğinde diyet yazmıştım.

Bu reçeteye uyun diye sıkı sıkı uyarmıştım.

Bozmadım diyetimi,

Doktor...

Bozmadım niyetimi.

Nasıl başladı ağrı, anlat bakalım.

Hani sen tövbeliydin, bir daha sevmeyecektin.

Kronikleşmiş bu artık sende.

En iyi ilacı versem de...

Anlat bakalım, nasıl başladın yine?

Değmedi vallahi eli elime, gözü gözüme...

Sesi sesime...

Sadece ruhu değdi ruhuma.

Çok uzaklardan...

Önce çiğ tanesi gibi...

Çığ tanesi gibi...

Bir tanesi gibi...

Boğazıma takılan bir hıçkırık...

Her an zonklayan bir kırık...

Dil kuruması, susuzluk...

Geceleri uykusuzluk...

Olmak bilmeyen sabah...

Damla damla gözyaşı, derinden bir ah...

Geldi kanıma girdi...

Bu yetmez mi? dedi doktor.

Dikkat etmek gerekir.

Önemli olan sağlık.

Gerekiyorsa sevme, dedi.

Sevmek neydi?

Mümkün mü tarifi?

Ben unuttum.

Çok oldu kırılalı.

Hep aynı yerden kırıklarım.

Kaynamaz, dedi doktor, kolay kolay.

Aynı yerden açılan yaraların.

İflahı olmazmış.

Hiç düşünme sözlerini.

Hayal etme gözlerini.

Duymayacaksın nefesini...

Mümkün mü doktor, yaşamak böyle?

Nasıl yaşayacağım?

Bari onu da söyle.

Mümkün mü sevmek,

Kırmadan, kırılmadan?

Sırt sırta darılmadan?

Sevgiyle sarılmadan?

Mümkün, dedi doktor.

Sadece uzaktan.

Uzaktan, dedi sadece.

Uzaktan...

Çok uzaktan.

Duymadan, dokunmadan.

Öpmeden, sarılmadan.

Uzaktan, dedi doktor.

Bir daha kırılmadan!

Yılmaz Tizgöl

Moskova

18.08.2021