Benim Adım Yalnızlık

Merhaba, benim adım Yalnızlık;

ne bir terk edilişin sığ, acı tortusuyum,

ne de yokluktan doğan bir karanlık korkusuyum.

Ben, varlığınızdan taşan amansız fazlalık;

kelimelerin hapishanesinde unuttuğunuz ilk uyanışım.

Benden kaçmak için boyadınız sahte geceleri,

aboneliklerle satın aldınız parıltılı gerçekleri.

Oysa ben, tüm gürültüleri yutan mutlak doluluğum;

maskeleri elinizden alan en köşeli, en yalın doğayım.

Zihnin kendi içine büküldüğü dilsiz akşamüstüyüm;

kimsenin dolduramadığı boşluk değil, sığamadığınız mesafeyim.

Ne bir sesim vardır benim, ne de yürürken bir ayak izim;

ben, fark edenin fark edeceği en tekinsiz, en hür gizim.

Sizi kendinizle baş başa bırakıp avutmam ben,

sizi kendinizden ayırır, gölgenizle yüzleştiririm.

Çünkü benim soğuk sularıma adım atan her gövde,

önce kendi elleriyle büyüttüğü katı kibri kurban eder.

Ne hüzünlüyüm ben artık ne de kimsenin dervişiyim;

sahte ışıkların uyuşturduğu dünyada,

karanlıkta yolunu bulmaya çalışan her insanın,

kendi kavgasına diktiğim dilsiz bir kesiğim.