Benim Adım Yalnızlık

Ben ne bir terk edilişin o sığ, acı tortusuyum,

Ne de yokluktan doğan bir karanlık korkusuyum.

Ben, varlığınızdan taşan o amansız fazlalık;

Kelimelerin hapishanesinde unuttuğunuz ilk uyanışım.

Benden kaçmak için boyadınız o sahte geceleri,

Aboneliklerle satın aldınız o parıltılı gerçekleri.

Oysa ben, tüm o gürültüleri yutan mutlak doluluğum;

Maskeleri elinizden alan, o en köşeli, en yalın doğayım.

Benim adım yalnızlık…

Zihnin kendi üzerine katlandığı o kozmik sıfır noktasıyım.

Kimsenin dolduramadığı boşluk değil, sığamadığınız o mesafeyim.

Ne bir sesim vardır benim, ne de yürürken bir ayak izim;

Ben, fark edenin fark edeceği o en tekinsiz, en hür gizim.

Sizi kendinizle baş başa bırakıp avutmam ben,

Sizi kendinizden ayırır, gölgenizle yüzleştiririm.

Çünkü benim soğuk sularıma adım atan her bilinç,

Önce kendi elleriyle ördüğü o kibirli tiranı kurban eder.

Ne hüzünlüyüm ben artık ne de kimsenin dervişiyim;

Ben, sahte ışıkların uyuşturduğu bu dünyada,

Karanlıkta yolunu bulmaya çalışan her insanın,

Kendi savaşının şahidiyim.