Kuru Kalabalık

Kâğıdı kemiren kurtlar hiç bilmez,

Kitabın etini açmadan yazan.

Aklın çırağı hiç tezgâhtan inmez,

Sökülür dikişi, susar her ozan.

Düşünce üstüne dikildi çatı,

Kuru kalabalık yorar insanı.

Kendi ellerinle doğra kır atı,

Yolcuysan terk eyle eski lisanı.

Kemikte sızlayan ilik, fikirdir,

Onu taşımayan gövdeler çürür.

Doğruluk dediğin tek bir çeliktir,

Eğrilen her omur yerlerde yürür.

Zaman, ceplerini yoklayan hırsız,

Götürür unvanı, şanı ve tahtı.

Gecenin bağrında kalırsın yarsız,

Vicdanın belirler kapkara bahtı.

Bir çivi olsan da sıkı tut yeri,

Gevşeyen vidalar yıkar bu evi.

Gökten zehir saçan bulutun eri,

Söndürür içerde beslenen devi.

Görmediğin derin kuyuya inme,

Başkası kazdıysa tüneller dardır.

Emanet atların sırtına binme,

Herkesin yükü tek kendi kadardır.

Gömleğin astarı yırtılsa bile,

Tenini kirletme, bırak kül olsun.

Düşersen en koyu, en dilsiz dile,

Bırak tüm sessizlik sükûta dolsun.