Yeşeren Toprak

Güneş erken doğar bizim köylere,

Kuşlar çığlık salar esen yellere.

Çiçekler kök sarar coşkun sellere,

Baharla şenlenir bizim yaylalar.

Dallarda meyveler ballanır durur,

Yamaçta sürüler canlanır durur.

Arılar petekte dillenir durur,

Petekle şenlenir bizim yaylalar.

Ulu çınar gerer göğsünü yâre,

Yeşil ovalar da dertlere çare.

Çoban nefes üfler esen rüzgâra,

Nefesle şenlenir bizim yaylalar.

Dere damar damar kıvrılır gider,

Bütün dert kederi savurur gider.

Gönülden nefreti kavurur gider,

Huzurla şenlenir bizim yaylalar.

Toprak koku saçar yağmur yağınca,

Göklerin bağrına morluk ağınca.

Kızıllık bürünür vakit dönünce,

Geceyle şenlenir bizim yaylalar.

Mor menekşe açar tahta çitlerde,

Kekikler gizlidir sarp geçitlerde.

Bereket can bulur taze sütlerde,

Emekle şenlenir bizim yaylalar.

Yüksek tepelerden sisler çekilir,

Bağlara, bahçeye tohum ekilir.

Çimenler üstüne çiğler dökülür,

Sabahla şenlenir bizim yaylalar.

Gürbüz ozan söyler dağa taşa bak,

Sarı başaklara, yeşil yaprağa...

Can veren mucize ulu toprağa,

Şükürle şenlenir bizim yaylalar.