Mavi Bozkırın Masalı

Köpükten tüllerini serer sahilin bağrına,

Güneşten dökülen altın pullar yüzer dalgalarında.

Bir çobanın kavalından sızan ezgiler gibi,

Uzanır okyanus, ufkun bittiği o ıssız diyara.

Yosun kokulu rüzgârlar okşar durgun tenini,

Derinlikler saklar mercandan sarayların gizemini.

Ne bir patika vardır burada, ne ayak izi,

Su altı ormanlarında söyler balıklar en eski ninnini.

Bulutlar akın eder de sulardan otlaklara,

Mavi bir bozkırdır burası, uzanır rüzgârlara.

Görünmez akıntılar, sadık dağ yolları gibi,

Kılavuzluk eder sessizce göç eden kuşlara.

Karanlık dehlizlerde saklanır kadim sırlar,

İnciler sedeflerin koynunda gün ışığı arar.

Balinalar geçer derinden, koca birer gölge gibi,

Deniz yıldızları geceden kalma bir gökyüzü kurar.

Diner ansızın göğsü sarsan o dev fırtına,

Sütliman bir sessizlik çöker suyun sırtına.

Arınmış, yorgun ve mağrur bir çehreyle okyanus,

Gülümser gökkuşağının o yedi renkli hattına.

Gök kubbe bir ayna olur bu uçsuz bucaksız ovaya,

Ay doğar geceleyin, gümüşten bir yay çizer suya.

Okyanus, yeryüzünün hiç uyumayan yeşil kalbi,

Bırakır kendini vaktin ve sonsuzluğun uykusuna.