Tahtın Ve Toprağın Hafızası

Zaman, sırtında rüzgârlar taşıyan ihtiyar bir granit;

ve her insan, ovanın göğsünde açılmış çıplak bir yarık.

Kışın beyaz hırsıyla baharı çiğnemeye kalkanlar,

kendi döktükleri çığların altında kurur.

Toprağı ayakta tutan çeliğin soğukluğu değil,

köklerin toprak altında birbirine sarılarak büyüttüğü gizli merhamettir.

Bakın vadilerin derin aynasına:

Güneş, dağların alnına kazırken kesik bir öyküyü,

zayıf fidanın gölgesi, korur karıncanın yuvasını.

Gece yarısı, ormanın bağrından yükselen serin hırıltı,

derelerin unuttuğu kemikli taşlara dokunur;

bilir yaprağını döken meşeler:

kuşları sığınaksız bırakan dalın yeşili, kendi boynuna yüktür,

ırmak yatağını bulursa nehir yaşar, suyu adaletiyle kurulur bahçe.

Yamaçlarda rüzgârın yüküyle yazılırken hürriyet,

yağmur, vadilerin kuytusunda şefkatin gövdesini örer.

Fırtına, kuralsız bir sel gibi taşmasın diye,

söğüt dalları eğilir nehirlerin hırçın akışına.

Çınar, asırlık kökleriyle hükmettiği derin toprakta,

anlar ki ihtişamın zirvesi, göğe yükselmek değil, toprağa teslimiyettir.

Sonra bir sadakat kuşu kanatlanır kuruyan göllerin üstünden;

bir damla suyun sükûneti, kuraklığın şifası olur.

Ve gece…

Ay ışığını bir sızı gibi sürerken yorgun ceylanların sırtına,

korku dağılır karanlık inlerde, bir anne kurdun nefesinde saklanır dünya.

Şefkatle sulanmayan bahçe, kuraklığın koynunda dilsiz bir taştır;

ve tabiatın katında adalet, kurdun ve kuzunun aynı pınardan içtiği uykudur.

Bitti patikaların yorucu yürüyüşü;

fırtınanın, ayazın ve kuraklığın bittiği yerde,

bir zeytin dalının serinliğinde duruyordu alemlere rahmet olan can.

Gücünü fırtınanın kibrinden değil, toprağın sabrından alarak;

kırılmış dalların üzerine kurdu sarsılmaz gölgeyi.

Merhameti kuruyan fidan, ormanın kalbinde erken batan bir güneştir;

ve son yaprak düşerken:

kökünü unutan gövde çürür, kainat şefkatle dönen devasa bir değirmendir.