Köklerin Simyası Ve Şefkat Heybelek

Zaman, sırtında rüzgâr taşıyan kadim bir dağ,

İnsan, ovanın bağrında açılan bir yarık.

Nisanı boğmak ister ak kundağıyla ayaz,

Kendi çığı altında can verir, kalmaz beyaz.

Arzı tutan güç değil çeliğin soğuk yüzü,

Köklerin hışırtısı, merhametin gür özü.

Yüzünü şimdi döndür vadinin damarına,

Güneş, altın alfabe yazar gün kenarına.

Cılız sürgün gölgesi karıncayı hep korur,

Gece yarısı nefes yetim taşta son bulur.

Bilir bilge meşeler saçlarını dökerken:

Kefendir yeşil dallar yuvayı fırlatırken.

Yatak mülkü bulunca nehir coşkuyla akar,

Bahçe, suyun tartısı, adaletiyle bakar.

Rüzgârın kırbacıyla yazılır hürriyetler,

Yağmur, kuytu vadiye ipekten şefkat eler.

Taşkın sel hançer gibi saplanmasın diyedir,

Söğüt boyun büktükçe nehir coşkuyla güler.

Yerde kökü saklı o asırlık ulu çınar,

Anlar ki teslimiyet göğe ermekten vakar.

Tuzlu gölün üstünden uçup gider bir turna,

Çatlayan topraklara sükût sızar bir damla.

Ve gece… Gümüş tülünü ay serer ceylana,

Anne kurdun soluğu huzur verir cihana.

Şefkatle mayalanmaz ise toprak bir ceset,

Kurtla kuzu uyursa kurulur o adalet.

Yorucu patikanın tozu dindi nihayet,

Bitti ayaz, fırtına, bitti çölde esaret.

Zeytin yapraklarında serin gölge o candır,

O can ki kâinata her an yüce rahmettir.

Heybetini kasırga kibrinden sağmıyordu,

Toprağın sabrı ile kırık dal kalmıyordu.

Anlaşıldı; şefkati kuruyan can bir şafak,

Erken söner ormanda, solar en son o yaprak.

Son yaprak düşer iken fısıldadı kâinat:

Kökünü inkâr eden gövdeye yoktur hayat.

Anla ki bu varlığın aslı ulu bir sırdır,

Dünya, şefkat eliyle dönen bir değirmendir.