04 17

04.17

Zamanın dişleri arasında kırıldı kadim bir coğrafya,

Saat sıfır dört on yedi; ayazın en koyu koynunda.

Bir kentin uykusuna çöktü dağların kadim uğultusu,

Beton yığınlarda boğuldu binlerce hayatın son arzusu.

Geceyi yırtan ilk sarsıntı, bir bıçak gibi keskin,

Feryatlar yükseldi derinden, yorgun ve bitkin.

Hatay’ın dar sokaklarında eridi taze umutlar,

Maraş’ın bağrını kapladı simsiyah, zehirli bulutlar.

Bir babanın elleri taş kesilmiş enkazın başında;

Tutuyor kızının soğuk parmaklarını, gözü donmuş yaşında.

Adıyaman’da bir beşik sustu, Malatya’da bir ağıt,

Bir ömrün biriktirdiği ne varsa, şimdi savrulan bir kâğıt.

Gaziantep’in kadim kalelerinden döküldü taşlar feryatla,

Osmaniye’de yankılandı acı, amansız bir süratle.

Diyarbakır’ın surları ağladı göğe yükselen toz dumanına,

Şanlıurfa’da sabır tükendi can pazarında.

Adana’nın meydanlarında toplandı uykusuz, ürkek gözler,

Kilis’te sessiz bir dua, Elazığ’da düğümlendi sözler.

On bir can, on bir nehir akıyor şimdi yaralı kalbimize,

Betonun amansız yükü, demir kafes oldu her birimize.

Güneş, molozların arkasında yüzünü unutan bir yabancıydı o sabah.

Bir halkın yüreği kanadı en derin yarasından.

Kışın inadına buz tuttu enkaz altındaki nefesler,

Sessizliğin çığlığı oldu geride kalan cansız sesler.

Bir ülkenin kalbinde hiç sönmeyen bir fener bu,

Unutursak kalbimiz kurusun denilen o büyük mahşer bu.

Zaman, sıfır dört on yedide durup emzirdi kendi karanlığını.

Toprak ağladı o gün, gökyüzü büründü yasın karasına.