Tuval

Allah

önce beyazı yarattı.

Henüz hiçbir şey değildi dünya;

ışığın bile

kendine söyleyecek bir sözü yoktu.

Sonra insanı yarattı.

Bir avuç toprak değil yalnızca,

biraz ateş,

biraz korku,

biraz da ellerine bulaşacak renk bıraktı.

Allah yoktan var ederdi.

İnsan ise

var olanın içinden

yeni bir dünya çıkaracaktı.

Bu yüzden

Allah'ın Semi adı

insanın kulağında da yankılandı.

Biri işitir

öteki söyler.

Biri yaratır

öteki anlam verir.

Allah

tuvali göğün üzerine gerdi.

Yıldızları henüz çizilmemiş

küçük beyaz noktalar gibi bıraktı.

Dağları,

fırçanın değeceği sert yerler yaptı.

Denizleri

boyanın taşacağı kadar derin.

Sonra insan geldi.

Elinde bir fırça yoktu.

Kendi kanını sürdü tuvale.

İlk kırmızı

bir gün doğumu sandılar.

Oysa insan

kendi içinden bir renk koparmıştı.

Bir çocuk doğduğunda

tuvale bir çizgi daha çekildi.

Bir kadın ağladığında

denizin rengi koyulaştı.

Bir adam öldüğünde

göğün bir yerinde

boya kurudu.

İnsan çoğaldıkça

Yaratıcının tuvali küçülmedi;

aksine

insanın ellerinde

büyüdü.

Her insan

kendinden önce gelenlerin

kurumuş renklerini

yeniden ıslatıyordu.

Bazen savaşla.

Bazen aşkla.

Bazen bir ekmeği

ikiye bölerek.

Bazen yalnızca

bir yabancının yüzüne bakıp

“seni görüyorum” diyerek.

Allah tuvali yarattı.

Ama tabloyu

tek başına çizmedi.

Çünkü insan

boya olduğunu bilmiyordu.

Kendisini ressam sanıyordu.

Belki de

Tanrı'nın en ince çizgisi buydu:

Boyaya bir el vermek

ve ona

kendi rengini seçebileceğini düşündürmek.

Şimdi gökyüzüne bakıyorum.

Bunca yıldızın arasında

henüz bitmemiş

bir yer var.

Orası insan.

Orası sen.

Orası ben.

Yaratıcı

fırçayı bırakmış değil.

Ama bazı renkleri

artık bizim ellerimize bırakıyor.

Allah yoktan yaratır;

insan

var olanın yarasını

bir renge dönüştürür.

Ve bütün kainat

başından beri

Yaratıcının çizdiği bir resim değil,

bize

boya olmayı öğrettiği

bitmemiş bir tablodur.