Kıyıda Kalanlar

Akşam, kıyıya doğru eğildi

ve su, adını söylemeden karardı.

Bir tekne ipini gevşetti,

halatın içinde eski bir düğüm kaldı.

Kimse çözmedi onu.

Gece boyunca

iskele tahtaları birbirine yaslandı;

uzakta bir ışık,

suyun üzerinde kırılıp

kendi parçalarına çekildi.

Sabah olunca

kıyıda birkaç taş vardı.

Biri ıslaktı,

biri yosun tutmuş,

biri de henüz sudan çıkmış gibi

soğuk.

El değmedi hiçbiri.

Öğleye doğru

gelgit geri çekildi.

Taşların çevresindeki çizgi silindi,

ama hiçbirinin yeri değişmedi.

İnsan bazen

bir şeyin eksildiğini

yerinde dururken anlıyor.

Sonra deniz yine yükseldi.

Taşları aldı mı,

sakladı mı,

bunu kıyıdan ayırmak mümkün değildi.

Yalnız su çekildiğinde

geride kalan ıslaklık

bir süre daha

gitmiş olanın biçimini taşıdı.