Cevapsız Çağrılar

Cevapsız Çağrılar 

14 Temmuz 2026

Biraz önce Didem'i aradık. Engin telefonu hoparlöre aldı. Bir süre baba kız konuştular. Sonra telefonu bana uzattı. Kızımızın sesi evin içinde dolaşıp usulca yerini sessizliğe bıraktı. Telefon kapandı.

Tam o sırada gözlerim ekranda açık kalan favoriler bölümüne kaydı. Bir fotoğraf… Kayınbabam.

Kemoterapi gördüğü günlerde çekilmişti. Saçları dökülmüş, yüzü hastalığın izlerini taşıyordu. O hâliyle bile gözlerinde tarifsiz bir metanet vardı. Bir an için zaman durdu. Sanki o fotoğraf bana sadece bir insanı değil, koskoca bir dönemi hatırlattı. Hastane koridorlarını, bekleyişleri, umutla umutsuzluk arasında gidip gelen günleri…

Sessizliği Engin bozdu.

"Ben onu hâlâ ara sıra arıyorum."

Bu cümle yüreğime ağır ağır indi. Bir insan öldükten sonra da numarası telefonda kalabiliyormuş. Demek ki bazı vedalar, definle tamamlanmıyor. Parmak bazen bildiği numaraya gidiyor; akıl, karşılık gelmeyeceğini biliyor ama yürek, sesini bir kez daha duymayı arzulamaktan vazgeçmiyor.

Belki telefon hiç çalmıyor artık.

Ama özlem, insanın içinde durmadan çalmaya devam ediyor.

H. Çiğdem Deniz