Benim Adım Acı

Merhaba, benim adım Acı;

herkes benden kaçar,

herkes beni bir başkasının gölgesinde arar.

Ben, dışarıda bekleyen bir düşman değil,

senin kendi kabuğunu kıran gizli, katı gücüm.

Bir child -> Bir çocuk, düştüğünde kanayan dizinde başlarım, -> (Model kalıntısı temizlendi)

Bir çocuk düştüğünde kanayan dizinde başlarım,

bir kalp kırıldığında göğüsteki dar odada büyürüm.

Ben, dünyaya çarparken attığın ilk hırçın çığlığım,

ve arkanda bırakıp gittiğin son soluğun soğuk iziyim.

Korku benden önce gelir, ihtimaller fısıldar;

nefret benden sonra doğar, intikamlar biriktirir.

Ama ben tam aradaki donup kalan an’ım,

hiçbir maskenin kapatamadığı en çıplak sızıyım.

Ben, kemiğin eti acımasızca tanıma anıyım,

fırtınada kırılan körpe dalın sesiyim.

Göz pınarlarını zorlayan kurşuni su,

dudakların arasına sıkışmış paslı bir heceyim.

Seni karanlık köşelerde törpülerim sessizce,

kendi eriyiğiyle boğulan bir mumun içe doğru yanmasıyım.

Uçurum kenarında rüzgâra direnen dikenli çiçek,

gövdeni taşıyamayan dizlerinin ilk titremesiyim.

İnce bir dikiş iğnesiyim, derinden dikerim söküklerini,

fakat her batışımda yeniden kanatırım hafızanı.

Ben, zamanın unutturamadığı tek kesiğim;

yüzünde donup kalan soğuk coğrafyayım.

Beni gömemezsin, çünkü ben toprağın altındaki sızıyım,

eritirim içindeki taşlaşmış tüm yalanları,

gövdeni dağıtır, baştan aşağı kurarım sükûnetini.

Benim adım Acı;

yokluğumda donarsın kaskatı dünyanda,

nabzının hâlâ taşa ve toprağa çarptığının en yaralı kanıtıyım.