Benim Adım Acı

Merhaba.

Benim adım Acı.

Herkes benden kaçar,

herkes beni bir başkasında arar.

Oysa ben, dışarıda bir düşman değil,

senin kendi kabuğunu kıran o gizli gücüm.

Bir çocuk düştüğünde dizinde başlarım,

bir kalp kırıldığında göğsünde büyürüm.

Ben ilk çığlığım doğduğunda attığın,

ve son nefesteyim dünya biterken arkanda bıraktığın.

Korku benden önce gelir, ihtimaller fısıldar;

Nefret benden sonra doğar, intikamlar fısıldar.

Ama ben o tam aradaki an’ım,

hiçbir maskenin kapatamadığı o en çıplak sızıyım.

Ben, kemiğin eti acımasızca tanıma anıyım,

Fırtınada kırılan o körpe dalın sesiyim.

Gözyaşı kapaklarını zorlayan o tuzlu nehir,

Dudakların arasına sıkışmış kurşun bir heceyim.

Seni bir bıçak gibi bilerim karanlık köşelerde,

Eriyen bir mumun kendi gövdesini yakmasıyım.

Uçurumun kenarında açan o dikenli çiçek,

Gövdeni taşıyamayan dizlerinin o ilk titremesiyim.

Bir dikiş iğnesiyim, derinden dikerim söküklerini,

Ama her batışımda yeniden kanatırım hafızanı.

Ben, zamanın unutturamadığı o tek kesiğim;

Yüzünde donup kalan o donuk, soğuk coğrafyayım.

Beni gömemezsin, çünkü ben toprağın altındaki sızıyım,

Köklerin kayayı delerken çıkardığı o gizli çatırtıyım.

Eritirim içindeki o taşlaşmış tüm yalanları,

Seni un ufak eder, yeniden yoğururum çamurunu.

Benim adım Acı.

Ben yoksam, donarsın o kaskatı dünyanda;Çünkü ben, senin hâlâ canlı olduğunun tek kanıtıyım.