Benim Adım Merhamet

Merhaba, benim adım Merhamet;

beni çoğu zaman yanlış tanıdınız.

Yenilgi sandınız susuşumu,

acizlik sandınız eğilen başımı.

Oysa ben,

kırmamak için gücünü dizginleyen elin

görünmeyen kudretiyim.

İlk kez bir annenin

gece boyunca ateşler içinde yanan çocuğunun başında

uykusunu unuttuğu anda doğdum.

Bir yabancının omzuna bırakılan sessiz cekette,

paylaşılan son lokmada,

affedilmesi imkânsız görünen bir hatanın ardından

iç çekerek açılan kapıda büyüdüm.

Beni çağıranlar güçlü insanlar değildi,

en çok kırılanlar tanıdı yüzümü.

Acı, insanın kabuğunu çatlatır;

ben yalnızca çatlaklardan içeri girebilirim.

Kin benim en eski komşumdur,

her sabah aynı sokaktan geçeriz.

O, yumrukları sıkar;

ben, avuçları açarım.

O, geçmişi diri tutar;

ben, geleceğe yer açarım.

Sanırlar ki ben unuturum;

hayır, hiçbir şeyi unutmam.

Sadece yaraların

insan olmaktan daha büyük hâle gelmesine izin vermem.

Bazen küçücük bir "geçti" derim,

dağlar yerinden oynar.

Bazen tek bir bakış bırakırım,

yıllarca örülen duvarlar sessizce yorulur.

Bağırarak değil,

kök salarak değiştiririm dünyayı.

Kibir benden nefret eder, diz çökmeyi bilmez çünkü.

Nefret benden korkar, beslendiği ateşi söndürürüm çünkü.

İntikam beni görünce

kendi gölgesinden şüphe etmeye başlar.

Beni en çok,

kendini affedemeyen insanlar zorlar.

Başkalarını bağışlamak kolaydır bazen;

insan kendi kalbinin hâkimi olmayı yıllarca öğrenemez.

Fakat beklerim.

Toprakta sızlayan dilsiz kökler gibi,

gövdenin içindeki baharı beklerim.

En sert kaya bile

dilsiz bir nehrin akışına direnemez.

Benim adım Merhamet;

hiçbir savaşı kazanmadım ben.

Sadece taş kesilmiş gövdenin ortasında,

dilsiz bir kesik bıraktım.