Gece Bahçesi

Siyah bir tül gerer göğün parmakları,

Ay, gümüş bir hançer gibi saplanır suya.

Gölgeye saklanır ağaç kollarında,

Yapraklar fısıldar derin uykuya.

Baykuşun gözünde büyür bilmece,

Sırrını gömer de nemli toprağa.

Rüzgâr, bir gezgin gibi yürür sessizce,

Dokunur hüzünlü, çıplak yaprağa.

Sisin eteğinde kaybolur yollar,

Zaman, bir nehir gibi durulur burda.

Kökler, karanlıkta birbirini kollar,

Korku değil, büyü gizlidir kırda.

Toprağın kalbinde uyuyan tohum,

Duymak ister göğün gizli sesini.

Gece bir aynadır, içinde ruhun,

Hisseder doğanın loş nefesini.