Yeşil Sükût

Dağların alnında tüter bir masal,

Güneş salkım salkım dökülür suya.

Uykulu nehirde sallanır bir sal,

Toprak yavaşçasına dalar uykuya.

Rüzgârın ördüğü hırkayı giyer,

Gölgesi yorulmuş ihtiyar çınar.

Bulutlar vadinin kalbine iner,

Burda zaman durur, mekan arınır.

Kuşların sesinde yıkanır şafak,

Kökler gizli gizli konuşur yerde.

Bir yaprak düşerken fısıldayarak,

Açar yeşil sükût, sırrını derde.

Yosunlu taşların nabzını dinle,

Çiçekler toprağın gülen gözüdür.

Ruhunu birleştir bu serinlikle,

Çünkü doğa, ömrün öz ve sözüdür.