Yeşil Sükût

Dağların alnında çürür bir masal,

Güneş salkım salkım dökülür suya.

Uykulu nehirde can verir bir sal,

Toprak ağır ağır gömülür uykuya.

Rüzgârın ördüğü zırhı kim giyer?

Gölgesi yorulmuş ihtiyar çınar.

Bulutlar vadinin göğsünü döver,

Burda zaman durur, mekan daralır.

Kuşların sesinde boğulur şafak,

Kökler gizli gizli vuruşur yerde.

Bir yaprak düşerken hıçkırarak,

Kusar yeşil sükût, sırrını derde.

Yosunlu taşların nabzını dinle,

Çiçekler toprağın kanlı gözüdür.

Ruhunu kelepçele bu serinlikle,

Çünkü ölüm, ömrün öz ve sözüdür.