Gökyüzünün Acelesi

Eski, ahşap bir kafenin saçağı altında sıkışıp kalmışlardı. Aniden bastıran yağmur, sokağı bir anda boşaltmış, dünyayı sadece o küçük saçak altından ibaret kılmıştı. Adam, soğuktan titreyen ellerini cebine sokarken yanındaki kadına baktı. Kadın ise şikâyet etmek yerine başını yukarı kaldırıp damlaların ritmini dinliyordu. Saçlarına düşen birkaç küçük damla, sokak lambasının sarı ışığında elmas gibi parlıyordu.

"Islanıyoruz," dedi adam, hafifçe gülümseyerek.

Kadın ona döndü, gözlerinin içi gülüyordu. "Hayır," dedi yumuşak bir sesle, "sadece gökyüzünün acelesine yakalandık. Ve bence bu, bir bardak sıcak kahveyi ertelemek için harika bir bahane."

Yağmur sokaktaki tüm gürültüyü yıkayıp götürürken, oracıkta, o ahşap kokulu saçak altında zaman durdu. Şemsiyeleri yoktu ama o an, dünyadaki hiçbir fırtına onları üşütmeye yetmezdi.