Limansız

Ben, ben gidemedim,

Kalamadım da, araftayım.

Çekildi denizim, kurudu suyum,

Kendi derinliğimde boğulmaktayım.

Ne bir liman kabul eder yükümü,

Ne fırtına çekip alır karadan.

Bir asır kadar ağır her saniye,

Geçip gitmiyor zaman aradan.

Adımlarımı unuttu geçtiğim yollar,

Aynalarda yabancı bir çehre sanki.

Rüzgâr bile usulca fısıldar:

"Hiç var olmadın ki, olamadın..."

Kırıldı pusulam, tükendi yönüm,

Araf ki en derin, en sessiz iklim.

Gitmeyi bilmedi bu yorgun ayaklar,

Kalmayı beceremedi yüreğim.

İki kıyı arasında bir hayalet gibi,

Sessizce siliniyor adımlarım...

Ben ne gidebildim, ne kalabildim;

Ben hiç olamadım.