Bildiğimiz Yolların Dışında

Hep bildiğimiz yollardan gideriz. Arka sokaklar ürkütücü gelir. Elimizde bir yol haritası vardır; kaybolmamak için ona sıkı sıkıya tutunuruz. Çünkü bize temkinli olmayı öğrettiler.

Oysa belki de insanın zaman zaman kaybolması gerekiyordur. Yeni yollar keşfetmek, yeni yerler görmek, yeni insanlar tanımak, başka ruhlara dokunmak için… Hayat dümdüz uzanan tek bir yoldan ibaret olamaz. Keşfetme arzusunu bastırmak diye bir kural da yoktu aslında.

Hep aynı güzergâhı kullanırsak bilmediklerimizi nasıl keşfedeceğiz? Benim en sevdiğim şey, her gün gideceğim yere farklı bir yoldan ulaşmaya çalışmak. Kendimi tekrar eden bir döngünün içinde yakaladığımda onu kırmak istemek. Belki bu bir takıntıdır. Düzelmesini ister miyim? Asla.

Ne yazık ki biz kabuğumuzun dışına çıkmaya cesaret edemeyecek şekilde yetiştirildik. Bu yüzden bazen küçük oyunlarla, kendimize açtığımız yeni yollarla kırmaya çalışıyoruz tekrar eden döngülerimizi.

Bizi; kararında, düzenli, aykırı olmayan, uslu ve uysal bir nesil olarak yetiştirdiler. Potansiyeli muazzam ama üzerine dantel örtülmüş eski televizyonlar gibiydik. 

(Yeni nesil bilmez; televizyonlar belli bir saate kadar yayın yapmazdı, tozlanmasın diye üzerleri dantelle örtülürdü. Keşke bugün de bazı yayınların üzerini aynı dantelle örtebilsek!!!) 

Hayalleri, istekleri ve umutları; "olması gereken"in gölgesinde kalan, "el âlem ne der" korkusuna teslim olmuş bir nesildik. Yanlışlarından doğrular çıkarmayı deneyimleyemeyen, asla yanlış yapmamak üzerine yetiştirilen, hazır kalıpların içine sıkışmış, vitrinde sergilenen hayatlara dönüşen bir nesil…

Daha masum, daha saf, daha iyi, daha uslu, daha merhametli, daha şükürlü… Ve elbette daha itaatkâr; daha az sorgulayan, daha az cesaret eden…

Dört dörtlük... Neden mi? Çünkü itiraz etmenin, karşı çıkmanın saygısızlık olacağını öğrendik ve duruşumuzu daha çok sessiz kalmak üzerine kurguladık. Ama sessiz kalmak bir direniş değildir. İçimde bir volkan varken nasıl sessiz kalabilirim ki ?

Başkalarının hayatlarını mı yaşadık? Oysa olmadan olmak mümkün değil. Yaşanmamış bir hayatın olgunluğu olmaz. Başkalarının bizim için uygun gördüğü hayatı yaşamak, insana ne kadar tatmin verebilir ki?

Neden bazı yönlerimizden utandık? Kimimiz eleştirildiği için o yönünün üzerine fazlasıyla gitti; kimimiz ise eleştirilmemek adına olduğundan bambaşka biri gibi görünmeye çalıştı. Kendimiz olma fırsatını yakaladığımız anlarda bile, aykırı görünmemek ya da birilerini kırmamak için o fırsatı kullanamadık.

"Ama ben şu an buyum ve bundan utanmıyorum, çekinmiyorum. Gelecekteki beni inşa etmek için uğraşıyorum." diyemedik. 

Peki, değdi mi?

Geçmişi değiştiremeyiz. Ama bugünü yaşayabiliriz. Artık istediğim gibi arayabilir, sorgulayabilir, kimsenin hakkına girmeden kendi hakkımı savunabilirim.

Çünkü bu hayat benim. Ben kendi ruhumdan duygularımdan, aklımdan, vicdanımdan oluşan bir bütünüm. Benim içimde bana yol gösteren bir rehberim var. 

Ve artık o rehberi daha çok dinlemeyi seçiyorum. Küçük adımlarla da olsa bildiğim yolların dışına çıkmayı, her gün aynı kalıba sıkışmamayı, kendime yeni ihtimaller açmayı seçiyorum. Bazen sadece farklı bir sokaktan yürümek bile zihni değiştirir; bazen bir “hayır” demek, yıllardır biriken bir sessizliği çözer. Ve bazen daha büyük adımlar attıkça da bir yenisi daha eklenir adımlarıma. 

Olmadığım gibi görünemem. Mükemmel olmak zorunda değilim. Doğru görünmek zorunda da değilim. Sadece gerçek olmak yeterli. Kendime karşı dürüst olsam yeterli. Yanlış yapmaktan korkmadan denemek, düşmekten çekinmeden yürümek… Belki de çözüm, büyük karşı çıkışlarda değil; küçük cesaretlerde saklı.

Bugün bir şeyi farklı yapabilirim. Yarın bir başka şeyi. Ve zamanla fark ederim ki, aslında kaybolmamışım; sadece kendime yeni yollar açmışım.

Bu yolları yürüdüğüm için yolda karşılaştıklarım için minnettar olacağım. Çünkü her karşılaşma bana kendimden bir şey öğretecek; her durak beni biraz daha bana yaklaştıracak. 

Şu an böyle düşündüğüm için çok mutluyum...