Doğanın Öğretileri

Doğa harikası bir yeri gezerken gözlerimiz o görüntüyü alır ve bizi kendi iç âlemimize bir yolculuğa çıkarır.

Dağın sular yoluyla yarılması, kayaların arasından suların akması, kayaların üzerine kurulmuş tahta yürüyüş yolları, ışığın yansıması, suyun sesi, ağaçların bu yolu yürürken bizi selamlaması… Bütün bunlar zihnimizin alışılmış sınırlarını zorluyor.

Kalplerimiz normalin üzerinde atmaya başlıyor ve adrenalin artıyor. Milyonlarca yıl öncesine ait kayaların ve yer şekillerinin oluşum sürecini düşününce devasa bir duygu oluşuyor; insan, ne kadar geçici olduğunu anlıyor. Ama manzaralar, insan ruhunu ve bedenini kesinlikle katbekat şifalandırıyor.

Bu, bize verilmiş en güzel öğreti olsa gerek. Sabır, doğanın en güçlü özelliği. Bu güzelliklerin oluşması için milyonlarca yıla ihtiyaç var ve doğa bunun için çok sebatkâr. Bulunduğu her durumda zikir hâlinde ve verilen her şeye razı.

Kanyonu yürürken yavaşlama ihtiyacı hissediyor insan. Bu akışa saygı göstermek için… Oturup bir köşede suyun sesini, güneşin eşsiz yansımalarını, ağaçların ve yer şekillerinin güzelliğini fazlasıyla içinize çekiyorsunuz. Doğadaki her şey ne kadar da birbirine âşık ve birlikte ne kadar huzurlu, ne kadar mutlu…

O hızlı akan hayatlarımızın böyle duraklarda yavaşlaması insana büyük bir haz veriyor.

İnsan, ne acı ki kendine hep haksızlık hâlinde; hep daha fazlasını istiyor.

Daha güzel, daha zengin, daha görünür, daha başarılı… Şükür neredeyse hiç yok.

Verilmiş olanı görmüyor, gözler başka hayatlara imreniyor.

Ama çoğu zaman biz hayatı kontrol edemeyiz.

Hayat bizi sıkıştırır ve sonunda olmamız gereken yere taşır. Olacak olan olur ve güzel olur.

Teslimiyettir bu.

Tıpkı suyun kanyonun içinden salına salına akışı gibi… Telaşsız; bir yere yetişmeye çalışmıyor, kimseyle derdi yok. Yolunda ilerliyor. Hâlinden memnun; önüne çıkan kayalara tebessümle bakıp yoluna devam ediyor. Akış hâlinde ama farkındalığı yüksek bir akış.

Suyun engelleri var, engelleri aşacak bir kuvveti de var. Bunu güç kullanarak yapmıyor. Engellerin arasından geçiyor.

Hayat insan için de böyle değil midir?

Engellerin arasından geçeriz.

Çözüm değildir bize huzur veren. Çözümsüzlüğü kabullenip içinden geçmek, yeni yollara merhaba demektir.

Zamanla geçtiğiniz, gördüğünüz yerler; karşınıza çıkan engeller bizi kendi benliğimizin eşsiz evrenine taşır. Bir an gelir, tatminkâr olur ve olan her şeye şükretmeyi öğreniriz.

Ne de olsa evrende her şey sevginin ürünü. Ve sonunda olanı, olacak olanı sevmek bizim en güzel hediyemiz.

Doğaya çıkmak, insan için kendi benliğine yolculuğu zorunlu kılıyor. Gittiğiniz her yer tesadüf değil; sizi kendine çağırıyor. Gidince de misafirperverliğini fazlasıyla gösteriyor.

Bu yüzden bazı yerlerden yalnızca fotoğraflarla dönülmez. Bir düşünceyle, bir hisle, hatta kendimizden eksilmiş sandığımız bir parçayla döneriz.