Viranede Gece

Ruhun yeri beden değil. Ruh, kendisine sığabileceği geniş bir alan arayışında.

İnsan bazen yıkık dökük bir viranede kalır. Nereye gideceğini bilmez, yolu yoktur. Çıkmak ister ama kapattığı kapıları açmadan içinde bulunduğu mahkûmiyetten kurtulamaz.

Çünkü o kapılar geçmişe ve geleceğe açılır.

İnsan, kapının gerisinde bıraktıklarını kabul ve tasdik edemedikçe; önünde duran geleceği de olduğu hâliyle karşılayamadıkça, iki kapının arasında sıkışıp kalır. Viranenin içinde çaresizce bekler. Yardıma muhtaçtır.

Ama ne gelen vardır ne giden.

Kapılar arasında mahkûm kalmış insandır bu.

Bunu meydana getiren o kadar çok sebep vardır ki… Kayıplar, yanlış seçimler, yaralar, hatalar, korkular, pişmanlıklar, kararsızlıklar… Bazen tek bir sebep değildir insanı oraya getiren. Her şey birikir. Sessizce, fark ettirmeden, bir dağ gibi.

Sonra insan o dağın altında kaldığını fark eder.

Geçmiş değiştirilemez. Gelecek ise tahmin edilemez. Öyleyse belki de ilk ve en önemli adım, içinde bulunduğu yıkıntıyı inkâr etmemektir.

Önce görmek.

Bulunduğun hâli görmek.

İçinde bulunduğun yıkıntıyı görmek.

Ve en önemlisi, o yıkıntının içinde kalmış kendini görmek.

Ve onunla tanışmak, anlamaya çalışmak... 

"Söyleyecek çok söz var fakat yıllarca dinleyecek muhatap yoktu. 

Yaşadım ve bir kenara koydum; biriktirdim sanki tek amacım yaşayıp biriktirmek ve olmamış gibi kabul edip yoluma devam etmekti. 

Oysa ne acımasız davrandım ruhuma. Her defasında bana bir hikaye anlattı ve bu hikayede kendimi bulmamı istedi. 

Bana göre başrol ben değildim olacak olan olmalıydı ben şahit olup onu alıp yaşayıp kenara koyandım. 

Ruhum yoruldu. Hiç pes etmedi ama çok yoruldu. Mecali kalmadı ama yürümeye devam etti. "

Bir haykırışın iç sesi bu. 

Anlamaya çalışmak… Ruhunun neden yorulduğunu, neden sıkıştığını, neden artık hiçbir kapıyı açacak gücü bulamadığını fark etmek.

Kendinle empati kurmak.

Çünkü insan bazen kendisinden kurtulmaya çalışırken, aslında önce kendisine ulaşmak zorundadır. 

Belki de kapıyı açacak olan şey güç değil, kabulleniştir.

Geçmişi değiştirmek değil; geçmişin artık değişmeyeceğini kabul etmek.

Geleceği bilmek değil; bilinmezliğine rağmen ona doğru yürümeyi göze almak.

Öyle güzel ki bu karar anı. 

Ve o viranenin içinde, ilk kez kendine dönüp:

“Buradayım.

Yıkıldım.

Ama hâlâ buradayım.”

diyebilmek.