19.Bölüm

Fırtınanın üzerinden iki gün geçmişti.

Ada yeniden sakinleşmişti.

Ama herkesin içinde aynı heyecan vardı.

Telsizden gelen o kısa mesaj hâlâ kulaklarındaydı:

"Mesajınız alındı."

Bu iki kelime, haftalardır duydukları en güzel cümleydi.

Sabah kahvaltısında herkes daha neşeliydi.

Şampiyon elindeki küçük balık parçasına bakıp gülümsedi.

"Eskiden bu kadar küçük bir kahvaltıya üzülürdüm."

Türkmenoğlu sordu:

"Şimdi?"

"Şimdi bunu bulduğum için şükrediyorum."

Sami Hoca hemen ekledi:

"Bakın, ada size felsefe öğretti."

Şampiyon başını salladı.

"Hocam, ada bana en çok balığın kılçığını ayıklamayı öğretti."

Herkes güldü.

O gün büyük hazırlık yapmaya karar verdiler.

Eğer kurtarma ekibi gelirse onları uzaktan görebilmeliydi.

Sahildeki SOS işaretini büyüttüler.

Beyaz taşları daha belirgin hâle getirdiler.

Kuru dallardan büyük bir ateş yığını hazırladılar.

Parlak kumaşları uzun direklere bağladılar.

Artık adanın üzerinde görülebilecek en büyük işareti oluşturmuşlardı.

Öğleden sonra Çerkezoğlu Kaptan, Şampiyon, Hikmet, Feryadi, Ali Görgan ve Adem Bey sahilde çalışırken bir ses duydular.

Motor sesi...

Aynı anda başlarını kaldırdılar.

"Bu o olabilir mi?"

Uzakta küçük bir tekne görünüyordu.

Kaptan hemen bağırdı:

"Herkes buraya!"

Bir anda bütün kamp sahile koştu.

El salladılar.

Bağırdılar.

Ateşe kuru dallar attılar.

Ama tekne çok uzaktaydı.

Bir süre sonra yön değiştirdi.

Ve uzaklaşıp gitti.

Herkes sessizleşti.

Çerkezoğlu Kaptan büyük bir moral bozukluğuyla yere oturdu.

"Yine mi kaçırdık?"

Adem Bey omzuna dokundu.

"Hayır."

"Nereden biliyorsunuz?"

"Çünkü artık bizi arıyorlar."

Akşamüstü telsizin başına geçtiler.

Gökdeniz dikkatle dinliyordu.

Birden gözleri büyüdü.

"Ses var!"

Herkes yaklaştı.

Telsizden gelen ses bu kez daha netti.

"Adadaki grup... Bizi duyabiliyor musunuz?" 

Gökdeniz hemen cevap verdi.

"Evet! Buradayız!"

Karşıdaki ses sakindi.

"Konumunuz yaklaşık olarak belirlendi. Yarın sabah bir kurtarma teknesi gönderilecek."

Bir an herkes dondu.

Yarın...

Gerçekten yarın...

O gece ateşin başında kimse erken uyumadı.

Herkes son gecelerini adada geçiriyor olabilirdi.

Sanki ilk kez geldikleri günü hatırladılar.

Kumsalda uyandıkları anı...

Korkularını...

Susuzluğu...

Açlığı...

Maymunların muzlarını çalmasını...

İlk tuttukları balığı...

Sami Hoca gülümsedi.

"Ne günler geçirdik."

Feryadi ona baktı.

"Hocam, siz yine tarih anlatmaya mı başlayacaksınız?"

"Hayır."

"Ne yapacaksınız?"

"Hatırlayacağım."

Kaptan günlüğünü açtı.

Herkesin adını birer birer yazdı.
Çerkezoğlu Kaptan

Gökdeniz...

Hikmet ...

Adem Bey...

Sami Hoca...
Nuri Hoca...
Mehmet Fikret...
Mücella Hanım...
Gülüm Hanım...
Şampiyon...
Türkmenoğlu...
İpçi Erdoğan..
Mehmet Çağatay
Nesrince...
İlyas Doğru...
Ahmet Zeytinci...
Meryem Keskince...
Hatice Kılınç...
Redfer...
Harun Yıldırım...
Ömer Yıldız...
Tülay Yıldırım...
Kul Mehmet...
Bahtiyar Cano...
Ali Görgan...
TC Passenger
Saklıbahçe

Tan 27 kişiydiler.

Sonra son satıra şunu ekledi:

"Biz bu adaya kaybolmuş insanlar olarak geldik.

Ama birbirimizi bularak ayrılıyoruz."

Gece yarısına doğru Gökdeniz gökyüzüne baktı.

"Garip değil mi?"

"Nesi?"

"Buradan kurtulmayı günlerce istedik."

"Evet."

"Şimdi giderken biraz üzülüyorum."

Kimse itiraz etmedi.

Çünkü herkes aynı şeyi hissediyordu.

Ada onlara acı vermişti.

Ama aynı zamanda sabrı, dayanışmayı ve dostluğu öğretmişti.

Sabah güneşi doğduğunda herkes hazırdı.

Denizde küçük bir tekne görünüyordu.

Bu kez çok yakındı.

Yaklaşıyordu.

Ve bu kez...

Onları almaya geliyordu.

Sami Hoca gözlerini kısarak tekneye baktı.

"Bugün tarihî bir gün."

Fikret üstad gülümsedi.

"Hocam..."

"Efendim?"

"Bu kez gerçekten haklısınız."

Sami Hoca kahkaha attı.

"Ben genelde haklıyımdır ama sen hiçbir zaman için kabul etmedin ki. Sabun köpüğü gibi her zaman illa üste çıkmaya çalıştın durdun.."

Tekne kıyıya yaklaşırken herkes gülüyordu.

Çünkü kurtuluş anında bile...

Onlar hâlâ Edebiyat Evi'nin şairleriydi.

Devam Edecek