Ömrün Son Hesabı

Gecenin sessizliğinde,

Yaktım ateşini yalnızlığımın.

Bir şehir sustu, bir ben kaldım ayakta,

Kırdım kalemini ömrümün, son hesabımı kestim.

Ne sitem ettim geride kalanlara,

Ne de merhamet diledim sabaha karşı.

Ben ki fırtınaları göğsümde söndürmüş adamım,

Şimdi bir çay buğusunda harcanıp giden

O çocukluğuma ağlarım...

Akraba ihanetini, dost yalanını bir kenara koydum,

Herkes kendi payına düşen karanlığı öpsün.

Bıraktım hesabı mahşere, kavgayı düne,

Yüreğimi bir kavisli bıçak gibi biledim de sustum.

Dökülsün yapraklar, yansın bu kentin son köprüsü,

Nasıl olsa geri dönmek için sevmedik biz bu hayatı;

Gidenin ardından tek bir ah bile etmem,

Lakin sığdıramam ya sitemimi bir ömre,

İşte en çok buna yanarım...