Eskide Kalan Çocuklar

Kaldırım taşları sıcaktı yazdan,

misketler ceplerimizde küçük bir hazine gibi ağırdı.

Çelik çomak sesleri sokakta yankılanırdı,

bir tahta parçası dünyayı ikiye bölerdi:

kazanan ve yeniden deneyen.

Biz dostluğu “mesaj” bilmezdik,

“gel!” derdik kapı önünden bağırarak.

Ve o ses,

bir bildirimden daha hızlı ulaşırdı kalbe.

Dizlerimiz yara içinde,

ellerimiz tozlu,

ama içimiz tertemizdi garip bir şekilde.

Kaybetmek vardı oyunda,

ama küsüp gitmek uzun sürmezdi;

çünkü oyun yarım kalırsa

çocukluk eksik kalırdı.

Öğrettiler bize farkında olmadan:

Dostluk kazanmak değil sadece,

beklemeyi bilmektir.

Sıranı vermektir bazen,

misketi paylaşmaktır gözünü kırpmadan.

Şimdi geriye bakınca anlıyoruz:

O sokak oyunları sadece oyun değilmiş,

hayata hazırlanma şeklimizmiş.

Ve en büyük ders şuymuş:

Gerçek dostluk,

bir oyunu yarıda bırakmadan

yan yana büyüyebilmektir.