Sarsılmaz Nöbet

Durda kendimi anlatayım sana,

Tozlu bir kahve camından

Bakıp geçtiğin o adamım ben.

Avuçlarımda ekmek kokusu,

Ceketimde yoksulluk,

Gözlerimde bükülmez bir söz.

Yıllar devrildi üstüme,

Dünya döndü, Herkes döndü,

Ben bir milim bile kaymadım.

Rüzgâr nereden eserse essin,

Toprağa çakılı bir mıh gibi;

Kıyamet kopsa da yerimdeyim.

Sesini göğsümün içine gizledim,

Adımların yolumu çizer benim;

Sen neredeysen ben oradayım.