Kıyıya Bakabilmek

Cıgaramı tellendiriyorum 

Denize karşı, 

Aklımda şehirlerin 

O birbirine benzeyen telâşı.

Mesele deniz değil aslında, 

Denizin ortasında durup 

Kıyıya bakabilmekte.

Biraz çay kokusu lazımdı bize, 

Biraz da martı sesi, 

Hesapsızca gülüşlerin 

O eski, o tanıdık neşesi.

Yoksa dalga dediğin ne ki? 

Gelir, dokunur kayalara, 

Sonra geri döner.

İnsan dedinse dostum, 

Tam da orada durur; 

Kendi içindeki rüzgârla 

Tazelenmeyi bilir.