Benim Adım Korku

Merhaba, benim adım Korku;

henüz doğmamış saatlerin, hiç yaşanmayacak kötü günlerin bekçisiyim.

Salondaki sıradan vestiyer gölgesini,

zihninin tavanında büyüyen bir canavara dönüştüren benim.

Gece, sadece bir ışık eksikliği değildir senin için,

karanlığın içine tekinsiz sahneler fısıldarım.

Yastığının soğuk, tenhada kalan kenarı var ya;

işte orası benim en korunaklı karargâhımdır.

Eski bir kapı gıcırdasa ahşaptan, bin odalı bir felaket yazarım duvarlara.

Ekranda geciken tek bir yeşil ışıkta,

dünyanın bütün cenazelerini kaldırırım zihninde.

Gözlerini benden kaçırdıkça, devasa bir duvar olurum önünde.

Ama durup, soluklanıp, tam gözlerimin içine baktığında;

çözülür gövdem, dilsiz bir buhara dönerim.

Yine de bilirim, insanoğlu bana bakmaktansa karanlığa bakmayı seçer.

Senin delici bakışın, benim damarlarımı kurutur.

Fark edilmek, çırılçıplak ortada kalmak, en büyük hezimetimdir.

Masum bir "ya olursa..." fısıltısı duyduğum an, kılcal damarlarından sızarım içeriye.

Sen daha cümleyi bitirmeden, ben çoktan başköşeye kurulmuşumdur.

Göğsün sıkışır, kalbin göğüs kafesini yumruklar,

çıplak ritimle beslenir, derinleşirim.

Zamanın henüz yazılmamış, dilsiz yüzüyüm sadece.

Gerçekten değil, ihtimallerin çürümüş kokusundan beslenirim.

En çok da perdeleri çekip yalnız kaldığında genişler dünyam;

kendi zihninde kurduğun karanlık kadrajın içinde kaybolursun.

Kaçtıkça arkandan koşan bir gölge,

yüzünü döndüğünde ayaklarının dibine serilen bir hiçlik...

Ama bilirim, insanoğlu yüzünü dönmeyi hep erteler.

Ben köşeme çekilip sustuğumda, dışarıdaki sokaklar veya dünya değişmeyecek;

sadece sen, kendi dilsiz dehlizinden çıkıp,

biraz daha büyüyeceksin.