İnsanlığın Sokağı

Öyle bir sağanak ki sığınmak imkânsız.

Felaketten kurtulmak,

Felekten bir gün çalmak...

...Oysa bu

Yalnızlık...

Katlanması değil, kutlanması gereken bir ruh hâli.

Bu kadar yavşaklığın arasında

Yavşak olmadığını kanıtlamaya çalışmak.

Taş kalpli dediğimiz kalpler tektaş ile mi kaplı?

Ve süt kokan

Ağızları umutların,

Kurşuni bir gölgenin altında...

Kurşun yağmuru,

Baharsız sabahların bir gecede işgali,

İşkenceye tabi dudaklar,

Dakikaya karşı bir yelkovan

Ve hadsiz bir akrep...

Gel insanlığın sokaklarına,

Orada buluşalım.

Ten rengi terlerimiz karışsın birbirine.

Kutsal olan ne varsa onun üstüne

Ant içelim,

Şerefe diye...

Yutkunmanın bir şeref olduğu boğazlarda,

Dillerin tutuklu olduğu ağızlarda

Ağız dolusu küfredelim

İnsan haysiyetini hiçe sayanlara.

Ben sayayım ona kadar...

Yüreğim zaten sana kadar.

Elma dersem çık,

Armut dersem gel.

Hem de hiç bekleme.

Orada buluşalım.

Yılmaz Tizgöl

14.08.2026/ NijniNovgorad