Fıtratın Gölgesinde

İnsanoğlu doğduğunda bir kitap taşımadı yanında,

ne avuçlarına parşömenler kazındı

ne de gökten bir ses hışıldadı kulağına.

Ama yine de bildi etine batan ilk sızıyı;

bildi bir canı incitmenin kör karanlığını,

bildi ekmeği bölüşmenin göğüste bıraktığı genişliği,

ve yalanın, insanı içten içe çürüten kesik bir yara olduğunu.

Çünkü doğuştan bir pusuladır insanın göğsü.

Öyle bir ibre ki derinin altına gizlenen;

ne kuzeyi beller, ne güneyi...

yüzünü sadece adalete ve merhametin çıplak tenine döner durur.

Sonra bir ses kuşattı yeryüzünü zamanla:

adını Tanrı koydular büyük, tekinsiz boşluğun.

İnancın saf ve üryan gövdesine kumaşlar biçtiler;

ritüeller, ezberler, yasaklar ve vaat edilen tahtlar…

ve böylece din dedikleri devasa mimari başladı:

tavana Tanrı’nın adını kazıyıp,

temeli insanın kendi kalbinden sökerek.

Ahlak, mabetlerden önce de vardı bu dünyada;

vicdan, kutsal parşömenler inmeden önce de konuşurdu fısıltıyla.

İyilik, cennetteki koltuklar için yapılan bir pazarlık değil,

yeryüzünde insan kalabilmek için göze alınan bir kavgaydı.

Din dediğin, bu vahşi fıtratın üzerine kurulan bir çatıydı ancak;

eğer harcında insan kokusu yoksa,

inanç, soğuk bir taş yığınından başka neye yarardı?

Şimdi soruyorum korkunç pazar yerine:

Cennet...

gerçek bir vuslat mı,

yoksa vicdanını susturanların sığındığı konforlu rüya mı?

Cehennem...

ötedeki bir ateş mi sadece,

yoksa insanın kendi elleriyle kazdığı derin iç boşluğu mu?

Belki de cennet,

bir iyiliği, adını bile fısıldamadan dünyaya bırakıp gitmektir.

And olsun ki cehennem,

zulmün önünde dili damağına kuruyup susmaktır.

İşte bu yüzden,

din; insanın içindeki saklı kıvılcımı harlamalı, yangına salmalı.

Tanrı; kırbaç korkusundan değil,

bir yarayı sarar gibi, sızlayarak aranmalı.

Çünkü ahlakın basmadığı yerde,

din sadece koca bir gölgedir.

Ve ilk fıtrat konuşmadığı sürece,

hiçbir kitap, insanı kendine tercüme edemez.