Sessizlik Bile Bazen Bir Dizeye Dönüşür

Sessizlik bazen,

Eti kemiği olan bir dizeye durur.

Fikirlerin o ağır, kurşunî sarsıntılarla çarpıştığı,

Zihnin eklem yerlerinden çatırdayıp kırıldığı

O dumanlı, o yüklü anlarda…

Ürkütmesin seni bu sağır boşluk;

Korkulacak bir karanlık değil,

İçindeki o kan sızdıran kavgadan kaçmıyorsan eğer.

Sığınacağın bir siper bazen,

Bazen yüzünün kirini gösteren çatlak bir ayna.

En tehlikeli fikirler

Onun tekinsiz koynunda beslenir.

Sözün bittiği, kelimelerin kuruduğu o tuz çölünde

Sızar hakikatin o çıplak, o kimsesiz gölgesi.

Kuraklıktan hemen önce toprağın ortadan yarılması gibi,

Sinsi bir hazırlıktır bu.

Kıyametten, o büyük patlamadan önceki

Son, gırtlaktaki o derin yutkunuş…

Ve o gürültüsüz bekleyiş yırtıldığında nihayet;

Ya kanlı bir matem kalır geriye,

Ya çıplak bir sevgi,

Ya da barikatları deviren o paslı ihtilal.

Dilini damağına kilitleyip susmak değil bu.

Mabetleri, sarayları sarsacak kadar

En yüksek perdeden bir haykırış;

Tek bir harfe, tek bir kelimeye bile muhtaç olmadan.