Ve Ben En Çok Acılarımdan Beslenirim

Her şeyi söyleyebilirler ama bilsinler ki:

Benim düşlerim paspal ve fakir değil…

Tekil hanemde saklı

En de çok da alt bilincimdeki kaygı

En azından münferit hecelerde ve kimliklerde asılı

Kalmadığıma dair şerh düşerim sayfaya

Beti benzi atmış çiçeklerden de değilim üstelik

Azıcık yorgun olsam ne ki

Ve ben en çok acılarımdan beslenirim

Yoksa nasıl kıyardım kendime?

Kıydığım da doğru hani

Lakin aksi takdirde nasıl kıyama dururdum?

Kıymet bilmezler değil mi ki haz etmediğim

En çok da yalanların besili midelerinde

Yolgeçen hanı iken de kimi bellek

İzi ve gizi saklı kalsın bende

Rengim ve de rakımım

Rakamların asla yetmeyeceği bir dünya benimki…

Kalbim ve de safi yalnızlığım…

Oysaki bilemezler nasıl da kalabalığın…

Tasvir mi istiyorsunuz?

O halde defter kitap kuşanın.

Sevgi mi duyumsuyorsunuz?

Öncelikle Rabbe itaat ve insanların nezdinde

Değil mi ki ederiniz kalbinizdir

Huşu içerisinde yaşamayı nasıl ki arzuluyorsunuz:

Biliniz ki bu dünya için çok geç

En azından rüyalarınızda bilediğiniz

Hayallerin nispetinde

Bilmediklerinizden bakın nasıl da sorgulanıyorsunuz

İç âlemim

Neşri ve nesri sonsuz.

Dış âlemin tozu üstüme bulaşmasa da

Asla da kalmadım yolsuz.

İki el bir baş için

En çok da ruha gereken aş ve aşk için

Alametifarikası olsanız ne ki cihanın

İki âlemde de kabul görmenin beyanatı

Elbet geçmeli en yüce Hâkimin kararından

Nasıl ki dönüş yok geriye

Fıtratınıza ilişkin beyanınızdan

Sorgu sual de hak getire

Mealim mi?

Yoksa ulvi derinliğin ikbali mi?

Ya, ihmal ettikleriniz?

Ve de itibarı hoş görünecek

Makamın ötesinde ruhun ikliminde boy verecek

En endamlı çiçek ise ikramınız…

O halde sadece gülümseyin bir çocuğa bir çiçeğe

Varacağınız rota baştan belli

Vekiliniz de emin iken iç aleminizden…