Sol Kolum Uyuştu Galiba Buraya Kadarmış

Sol kolum uyuştu.

Dedim ki:

“Tamam.”

İnsan bazı şeyleri çok hızlı kabulleniyor.

Mesela maaşın yatınca: “Oh be, hayat güzel.”

Sol kol uyuşunca: “Demek bugün de buraya kadarmış.”

Ben daha ambulans çağırmadan evdeki kedi bana baktı.

O bakış var ya…

Sanki yıllardır benim ölmemi bekliyormuş.

“Eee?” der gibi.

“Şimdi mamayı kim verecek?”

Hayvanın derdi yas değil, hizmet devamlılığı.

Ben de kolumu sallıyorum.

Sağa.

Sola.

Kol hiçbir şey yokmuş gibi duruyor.

Tam o sırada telefon çaldı.

Normalde açmam.

O gün açtım.

Çünkü insan öleceğini düşününce yıllardır aramayan insanlara bile bir şans veriyor.

Arayan internet sağlayıcısı.

“Size özel bir kampanyamız var.”

Dedim:

“Abla ben ölüyorum.”

Kadın bir saniye sustu.

Sonra:

“Paketinizin taahhüdü bitmek üzere.”

“Abla, benim sol kol gitti.”

“İsterseniz 1000 megabit internete geçebilirsiniz.”

“Ben belki birazdan cennete geçeceğim.”

“Cayma bedeliniz olur.”

İşte o an ölmekten vazgeçtim.

Çünkü bana dokunan yerden vurdular.

Cayma bedeli.

Ölümden değil, cayma bedelinden korkarım.

Neyse, telefonu kapattım.

Hemen Google'a girdim.

“Sol kol uyuşması.”

Google:

“Kalp krizi.”

Ben:

“Olmaz.”

Google:

“Kalp krizi belirtileri.”

Ben:

“Tamam, bir sakin.”

Google biraz daha aşağıda öyle ihtimaller sıralıyor ki insan kendi kendine:

“Ben bunu niye araştırdım?”

diye kızıyor.

Ben hâlâ “Belki kolumun üzerine yatmışımdır” diyorum, Google çoktan hayatımı sorgulatmaya başladı.

Sonra kolum bir anda geçti.

Ben de sevindim.

“Tamam, atlattık.”

Beş dakika sonra mutfağa gittim.

Buzdolabını açtım.

Ne aradığımı bilmiyorum.

Peynir aldım.

İnsan hayatı ne kadar hızlı normale dönüyor.

Bir saat önce öleceğini düşünen adam, bir saat sonra peynirin son kullanma tarihine bakıyor:

“Bunun daha üç günü var.”

Oh.

Hayat devam ediyor.

Ertesi gün iş yerinde anlattım.

Herkes:

“Geçmiş olsun.”

“Doktora gittin mi?”

“Dikkat et.”

Sonra biri:

“Benim de geçen hafta gözüm seğirdi.”

Diğeri:

“Benim dizim ağrıyor.”

Beş dakika içinde toplantı değil, huzurevi olduk.

Herkes şikayetini ortaya koyuyor.

“Benim bel.”

“Benim mide.”

“Benim boyun.”

Bir tanesi:

“Benim de sağ kulağım çınlıyor.”

Dedim:

“Seninki sağlık problemi değil, biri seni anıyor.”

Adam bir anda mutlu oldu.

Sol kolum uyuştu.

Galiba buraya kadarmış.

Meğer buraya kadar değilmiş.

Sadece kolum biraz istifa etmiş.

Sonra geri dönmüş.

Şimdi aramız iyi.

Her sabah kalkınca kontrol ediyorum:

“Çalışıyor musun?”

Çalışıyor.

“Bir daha böyle yaparsan seni doktora götürürüm.”

Kol cevap vermiyor.

Zaten yıllardır konuşmuyor.

Ben de fazla kurcalamıyorum.

Hem belli mi olur…

Yarın bir gün yine uyuşur.

Kedi de mama bekliyor.