Kendi Zihnimin Kiracısıyım Ev Sahibi Delirmiş

Kendi zihnimde kiracıyım. Kira yok ama huzur da yok. Ev sahibi zaten ben, fakat kendisiyle aramız hiç iyi değil.

Sabah kalkıyorum, ev sahibi kafamın içinde tadilat yapıyor.

“Bugün geçmişte yaptığın saçma şeyleri düşünelim,” diyor.

Ben: “Gerek var mı?”

Ev sahibi: “Yok. Ama ben eğleniyorum.”

Gece yatağa giriyorum, apartman yönetimi toplanıyor:

“2014’te söylediğin o cümleyi neden söyledin?”

Ben cevap vermeye çalışıyorum, toplantı bitiyor. Yeni gündem:

“Yarın rezil olma ihtimalin.”

Aidatını ödemediğim tek şey huzur. Onu da zihnim haciz koyarak almış.

Kısacası, ev benim, anahtar bende, tapu bende…

Ama içeride oturan manyağı bir türlü tahliye edemiyorum. 🧠🏠