Ben Gecekondu Çocuğuyum

Ben gecekondu çocuğuyum,

Rüzgârın ıslığıyla büyüdüm o kıvrımlı yokuşlarda.

Zaman sızarken ahşabın kılcal çatlaklarından,

Gözlerimizde hiç sönmeyen bir gurur kıvılcımı…

Ben gecekondu çocuğuyum,

Çayın bereketi taşardı komşu avlusuna.

Bir somun ekmek bölüşülürdü cömertçe;

Soframız dar, gönlümüz ufuklar kadar geniş.

Haritaya sığmayan o dar sokaklarda,

Sırt sırta vermişti en içten sevdalar.

Ben gecekondu çocuğuyum,

Patikalar çamurlu, yokuşlar amansızdı;

Fakat mağrur bir duruşumuz vardı feleğe karşı.

Tebessümümüz saftı, gölgesiz ve hesapsız;

Dışarıda ayaz kesse de geceyi,

İçimizde biriken ocak daima sıcaktı.

Ben gecekondu çocuğuyum,

Mehtap süzülürdü çatının kuytu yarığından.

Annemin duaları kalkan olurdu şafağa,

Babamın nasırlı ellerinde helal ekmeğin buğusu…

Sırça sarayların kibrine özenmedik hiç,

Alnımızın akıyla nakşettik ömrümüzü hayata.

Ben gecekondu çocuğuyum,

Unutmadım o yankılı, o sevdalı yolları.

Bir türkü havalanırdı akşamüstleri;

Rüzgâra göğüs geren damlardan yükselen, dirençli…

Biz o çilekeş yokuşlarda büyüdük arkadaş,

İnsan kalmanın asaletini orada öğrendik!