Hatıralarda Büyüyen Sevgi

O küçücük ellerinin o ilk, o ürkek dokunuşu

geldi, bir mühür gibi ilk defa tuttu bizi…

Anladık o an;

sevgi, harflerden örülmüş bir kale değilmiş,

bir ciğer nefesi, zamanın yırtılması,

ve göğsümüzde genişleyen o dipsiz sonsuzlukmuş meğer.

Şafağın o çiğ rengi odalara dolarken,

kirpiklerinin altından dünyaya ilk sızışın...

Sen gülümsedin,

omuzlarımızda biriken o eski, o yorgun yükler sustu.

Gün, senin o incecik sesinle kuruldu yeniden,

dünya, senin kundak bezinde baştan aşağı yıkandı.

İlk adımınla sarsıldı evin o taş duvarları,

fakat içimizde çatlayan tohumlar filizlendi.

Küçük bir kahkahan kapı eşiklerinden taştı,

yıllardır biriken o tozlu sessizlikleri dağıttı.

Zaman, o duraksadığın anlarda durdu,

biz senin gölgende çoğaldık.

Saçlarımızdan sular süzülürken koştuk o hırçın yağmurda,

kağıttan gövdeleri rüzgârın insafına bıraktık.

Kimi zaman boyalı kalemlerle gökyüzüne pencereler açtık,

kimi zaman fısıldadık geceyi bekleyen o ürkek yıldızlara.

Ve her gece,

sen o uykunun o derin, o korunaklı koyunda yüzerken,

başucunda soluğunu saydık...

Önünde uzanan o sisli, o bilinmez haritaya

kendi göğsümüzün sıcaklığını sardık sessizce.

Çünkü sen,

bizim sınırlarımızı aşan, bizi de yutan bir nehir oldun.

Seninle anladık o kadim sırrı;

hakiki bir sevgi,

kendi gölgeni bir başka bedende kopyalamak değil,

karanlık bir odada, bir başka cana mum olabilmektir.

Birlikte boy verdik bu toprakta—

Biz seni bir saksıda büyüttük sanırken,

sen geldin, bizim o eksik, o budanmış dallarımızı onardın,

bizi insan ettin,

bizi tam ettin…