Ayazın Ortasındaki Ev

Gece, kimsenin adını söylemedi.

Kapı çalındı.

İçerideki soba yanıyordu hâlâ.

Çay demlenmişti.

Masada dört tabak vardı.

Kapıyı açan adam,

ömrünün geri kalanını

eşiğin üzerinde bıraktı.

Anası,

önce inanmadı.

"Yanlışlık olmuştur" dedi.

Yatağın ucundaki hırkayı aldı,

yüzüne götürdü, kokladı.

Kokuların da ömrü varmış,

gün geldi, öğrendi.

Babası,

avluya çıktı.

Her akşam yaptığı gibi

sigarasını yaktı.

Mahallenin kedisi

ayaklarına sürtündü.

Gökyüzü aynı gökyüzüydü,

ağaç aynı ağaç.

Sadece,

gövdenin içindeki dünya

bir daha eski yerine dönmedi.

Genç kadın,

dolabı açtı.

Ütülü gömlekler,

askıda bekliyordu.

Bir gömleğin cebinden

küçücük bir kâğıt düştü.

Üzerinde,

kendi el yazısıyla yazılmış iki kelime:

"Geç kalırım."

Kadın,

insanların bazen

sözlerini tutamadığını değil,

ömürlerinin yetmediğini anladı.

Koridorda

bir çocuk,

ayağına büyük gelen postalları giydi.

İki adım attı.

Düştü.

Kalktı.

Bir daha denedi.

Sonra annesine döndü:

"Ben büyüyünce,

babam kadar olur muyum?"

Kadın,

başını eğdi,

"Olursun"

diyebildi sadece.

Ama içinde,

hiç kimsenin

bir daha o kadar olamayacağını biliyordu.

Akşam ezanı okundu.

Komşular yavaş yavaş dağıldı.

Çay bardağında

parmak izi kaldı,

sandalye boştu.

Kimse

onu kaldırmaya cesaret edemedi.

Aradan aylar geçti.

Kapı yine çalındı.

Bu kez postacıydı.

Bir zarf uzattı.

İçinde

katlanmış bir maaş bordrosu,

birkaç resmî evrak,

bir de iade edilmiş

eski bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafın arkasına

çocuk el yazısıyla şunu yazmıştı:

"Babam gelince göstereceğim."

Kimse

yazının üzerini çizemedi.

Kış geçti.

Bahar geldi.

Erik ağacı yeniden çiçek açtı.

Çocuk biraz büyüdü.

Anne biraz daha sustu.

Baba biraz daha yaşlandı.

Ev ise

gün biterken

hiçbir mevsime inanmadı.

Çünkü bazı evlere

ayaz,

kışla gelmez;

bir isim eksildiği gün

yerleşir duvarlara.