Eylül Sancısı

Yine bir erken doğuma sebep oldun dün gece.

Yutkunduğum tüm kelimeler döküldü

Ve söküldü yırtılırcasına,

Saklı gizli ne varsa içimde.

Zamansızdı,

Apansızdı,

Amansızdı...

Suyu ansızın gelen çaresiz bir anne gibi,

Vuslatı beklerken patladı ruhum.

“Eylül gibi sev beni.” diyordun.

Biliyorsun...

Zaten

Tüm şiirlerim sana gebeydi.

Kaç gecemi iğfal ettin de

Bıraktın umarsız.

Fütursuz sevişmelerin her an zihnimde...

Temasların ruhumaydı,

Saldırıların acımasız.

Değmese de gözlerin bedenime...

Ve uzaktan baktım da cesedime.

“Faili meçhul.” dedim polislere.

“Kim saldırdı, görmedim.”

Adını da vermedim.

Yemin ettim yalan yere.

Şiirlerimin gayrimeşru sanrısı,

Kanamalı cümlelerin sancısı,

Zamansız doğumlarımın ağrısı...

“Eylül gibi sev beni.” diyordun.

Aşk ölüm gibi değil mi ki?

Gönüllü tutsaklık...

Aslında biliyordum.

Bu son eylüldür belki.

Ve sabahsız bir yarında

Ansızın çeker giderim.

Öylesine severim ki

Ruhun bile duymaz...

Canımı veririm.

Ve üstlenirim cinayetimi...

Yılmaz Tizgöl

21.05.2026

Nijni Novgorod