Siyah Ve Beyaz Bir Konu Bu İbrahim

Siyah beyaz bir aşk hikâyesi bu, İbrahim.

Yeminler siyah beyaz,

Bir ömür boyu süren aşklar siyah beyaz.

Siyah bir damatlık, gelinlik bembeyaz.

Siyah beyaz mutluluklar

Ve tertemiz aşklar...

O güzelim fotoğraflar...

Mazide kaldı, İbrahim.

Siyah beyaz ayrılıklar...

Stüdyoda bir gelin tek başına;

Yanındaki adam kesilmiş.

Aile fotoğrafında

Genç bir kadının yüzü çizilmiş.

Çerçevelere asılı kalmış

Mutluluklar, ayrılıklar...

Para etmiyor ki artık bunlar.

Senin mutluluk dediğin şey:

İki buçuk lira, İbrahim.

Hele arkalarındaki yazılar:

“Bu cansız hayalim sizlere hatıra kalsın.”

“Beni hatırladıkça bu ölümsüz resme bakıp

Yâd edersiniz.”

Öyle hülyalı bakışlar gördüm ki tezgâhta...

Derin dalgalı saçlar, fırfırlı etekler...

Kaçı kaç para, biliyor musun?

Aynalı rugan ayakkabılar,

Liseyi bitirişin, askere gidişin...

Kaçı kaç para, İbrahim?

Kimseleri beğenmeyişin,

Burnu havada gezişin...

Kaç para en kralı?

Hele nişanlık, gelinlik, tacın, kurdelen...

Amcanın taktığı bilezik.

O Şevrole'nin arkasındaki kasılışın...

Bir simit parasına, İbrahim!

İlk bisikletin, ilk sevgilin,

Çamlıca'da ilk gazoz içişin...

Çatlamış, köşeleri kırılmış,

Elden ele geziyor.

“Üç tane daha alayım, beş lira olur mu?”

diyor genç bir kız.

Para bile etmiyor, İbrahim!

Ve ilk çocuğun...

Uykusuz gözlerin, bitkin hâllerin...

Çok değerli değil mi?

Para eder mi sanıyorsun?

Sonra ilk emeklemesi, yavrunun ilk adımları...

Gururun, umudun...

Kaç para eder sence, İbrahim?

Kırlarda koşturmak, onunla top oynamak,

Birlikte yuvarlanmak...

Çok mu eder sence?

Yok! Etmiyor, İbrahim.

Hatta senin dokunmaya kıyamadığın,

Ayrı durmasına bir türlü razı olamadığın...

Paşa deden, büyükannen,

İzmir'deki hala, teyzenin kızı Mualla,

Sepetli motordaki yakışıklı Muammer ağabeyin...

Vallahi para etmiyor.

Bak, İbrahim!

Artık meraklısı da kalmadı

Bu fotoğrafların pek.

Ben arada sırada, yolum düşerse

Uğrayıp bakıyorum sahaflara.

Bazen Bomonti'de bitpazarında,

Bazen Beyazıt'ta, Aksaray'da,

Bazen Kadıköy'de bir eskicide...

Para etmiyor işte.

Acı ama gerçek.

Kaçı kaç para, diyorum, bu mutlulukların?

Kaçı kaç para bu anıların?

Bir lira...

İki buçuk lira...

Toplu alırsan

İndirim de var, İbrahim!

Şimdi ayıracağım teneke kutunun içinden

Birkaç tane vefasız sevgili,

Birkaç hayırsız evlat!

İşte hısım akraba, gerisi...

İşte annesinin bir tanesi...

Koymuş annesini

Eski evrakların arasına.

İşte babasının kahramanı...

Atmış babasını

Bu teneke kutuya.

Siyah beyaz mutluluklar...

Bedavadan ucuza!

Olsun, İbrahim...

Ucuz da olsa ben alırım bunları.

Uzun uzun bakarım.

Sonra efkârlanır, bir sigara yakarım.

Bir de anıları!

İbrahim...

Yılmaz Tizgöl

20.04.2020 / Moskova