Başağın Yeni İnanışları

Bir zamanlar

insanlar sevgiyi

gökyüzünde arardı.

Ben

gökyüzünü indirdim omuzlarımdan.

Çünkü bana öğretilen bütün kutsallar

bir başkasının merhametine bağlıydı.

Diz çök dediler,

bekle dediler,

sabret dediler,

belki bir gün

kalabalığın içinde

adın anılır dediler.

Ben o günü beklemedim.

Kendi takvimimi yaktım.

Artık benim dünyamda

kimsenin doğum günü

başkasının ölümüne denk gelmiyor.

Kimsenin zamanı

başkasının keyfine göre ölçülmüyor.

Burada

bir insanın değeri

ona ayrılan boşlukla değil,

içinde taşıdığı gökyüzüyle tartılıyor.

Yeni dinimin ilk ayeti,

unutulmayı kutsamamak.

İkinci ayeti,

eksik sevgiyi

tam sanmamak.

Üçüncü ayeti,

kendinden vazgeçmeyi

sadakat saymamak.

Ben

eski dünyanın putlarını

birer birer devirdim.

Beklemek putunu.

Bahane putunu.

Şimdi değil putunu.

Sonra putunu.

Bir gün ansızın

hatırlanacağına inanma putunu.

İnsanların

yalnızca kaybettiklerinde

değer biçtiği

o lanetli teraziyi de

ateşe verdim.

Artık kimse

beni yokluğumla ölçemeyecek.

Çünkü ben

yokluğumda bile

çoğalanlardanım.

Bir yanardağın

içindeki ateş gibi,

sessizliğimde büyürüm.

Bir çölün

gece açan çiçeği gibi,

kimsenin görmediği yerde

kendime çoğalırım.

Benim için sevgi

arada göğe atılan

bir avuç su değil.

Yağmursa yağmur.

Nehir ise nehir.

Denizse deniz.

Ama damla damla

susuz bırakılmış bir ruhun

önünde

bak, bugün sana biraz düştüm

diye dolaşan merhamet

artık benim ibadetim değil.

Ben

kırıntılara şükretmeyi

unuttum.

Çünkü açlığımı

kader sanmayacak kadar

büyüdüm.

Yeni dünyamda

insanlar birbirlerinin

canı istediğinde değil,

kalbi yettiğinde yaklaşacak.

Birinin omzuna

yalnızca kendi yalnızlığını bırakıp

sonra çekip gitmek

sevgi sayılmayacak.

Bir insanı

hayatının kıyısında tutup

arada bir el sallamak

bağ sayılmayacak.

Burada

yakınlık bir lütuf değil,

karşılıklı varolmak olacak.

Benim mabedim

kendi içimde.

Rahip yok.

Peygamber yok.

Kurtarıcı yok.

Kendimi kurtarmak için

kimsenin gökten inmesini

beklemiyorum.

Dizlerimin üzerinde

yıllarca taşıdığım

o eski insanı kaldırdım.

Üzerindeki tozu sildim.

Adını yeniden verdim.

Ve yeni dinimin en büyük günahı

kendini yarım bırakmak.

En büyük sevabı

kendi ruhunun yanında kalmak.

En kutsal töreni

gerektiğinde gitmek.

En uzun duası

susmak.

En büyük mucizesi

bir zamanlar uğruna küçüldüğün

şeyin karşısında

bir gün hiçbir şey hissetmemek.

İşte o gün

insan yeniden doğuyor.

Ben doğdum.

Bundan sonra

beni seçmeyenin

seçilmeme acısını taşımayacağım.

Beni aramayanın

yokluğunu boynumda taşımayacağım.

Beni bekletenin

saatine bakmayacağım.

Çünkü benim zamanım

başkasının parmaklarında

dönen bir tespih değil.

Benim zamanım

kendi ekseninde dönen

bir gezegen.

Ve ben

yörüngemi değiştirmiyorum.

Dünya değişsin.

İnsanlık değişsin.

Sevmenin anlamı değişsin.

İnsanlara öğretilen

o sonsuz sabır masalı

küllerinden başka bir şey bırakmasın.

Çünkü artık

sevilmek için bekleyen insanlar değil,

kendini sevmenin

dilini yeniden yazan kadınlar

çoğalsın.

Benim ardından gelenler

başlarını eğmesin.

Kendi gölgelerinden korkmasın.

Bir başkasının hayatında

kaçıncı olduklarını saymasın.

Çünkü insan

bir sıralama değildir.

Bir yarış değildir.

Birinin aklına

ne zaman düştüğün

senin değerinin ölçüsü değildir.

Ben bunu

kemiklerime kazıdım.

Ve şimdi

eski dünyanın üzerine

yeni bir gökyüzü çiziyorum.

Orada

kimse kimsenin yedeği değil.

Kimse kimsenin boşluğu değil.

Kimse kimsenin can sıkıntısına

iyi gelen bir ilaç değil.

Orada sevgi

bir ayrıcalık değil.

Bir lütuf değil.

Bir ödül değil.

Orada sevgi,

iki insanın birbirini

eksiltmeden çoğaltması.

Benim inancım artık bu.

Geri kalan her şey

eski dünyanın

paslı putları.