Beni Benden Sonra Sevdiler

Beni hep geç sevdiler.

Ben giderken, arkamdan güzel şeyler söylediler. Ben susarken, sesimin kıymetini anladılar.

Ben vazgeçince, bende ne kadar çok şey olduğunu fark ettiler.

İnsan ne garip.

Bir kalbin kapısında yıllarca bekliyor, içeri girmek için değil, içeridekine değer vermeyi öğrenmek için.

Ben kimseye kızmadım.

Çünkü bazı insanlar, elindeki altını taş sanıyor. Parladığını anlayınca, çoktan cebinden düşmüş oluyor.

Ben de düştüm.

Birinin hayatından değil, kendimin içinden.

Uzun zaman, kendime geri dönmenin yolunu aradım.

Sonra anladım, ben kaybolmamışım.

Beni, kendimden uzaklaştırmışlar.

Her gün biraz daha susmuşum, biraz daha eksilmişim, biraz daha başkasının istediği insan olmuşum.

Sonra bir sabah, kimseye haber vermeden, eski hayatımı kapının önüne bıraktım.

Anahtarını da üstüne koydum.

Alın, dedim.

Ben artık, orada yaşamıyorum.

Çünkü insanın kendisine yaptığı en büyük kötülük, kendisini sevmeyenlerin sevgisini kazanmak için kendinden vazgeçmesidir.

Ben bunu yaptım.

Ve bedelini, yıllarca kendi yüzüme bakarak ödedim.

Şimdi biri giderse, kapıyı kilitlemem.

Biri kalırsa, ona minnet etmem.

Kim gelirse gelsin, beni tamamlamasını beklemem.

Ben artık, yarım kalmaktan korkmuyorum.

Çünkü insan, başkasının hayatında tamamlanmıyor.

Kendi içinde ayağa kalkıyor.

Ve şimdi, beni eskiden tanıyan herkes aynı insanı arıyor.

Bulamayacaklar.

Çünkü ben, onların sevdiği insanı çoktan uğurladım.

Kendime gelince,

onu ilk defa, ben sevdim.

Hem de kimsenin, beni kaybetmekten korkmadığı kadar kendimi kaybetmekten korkarak.

Şimdi biri bana, sen değiştin derse,

evet, diyeceğim.

Çünkü aynı insan kalsaydım, bunca şeyi neden yaşadığımı hiçbir zaman anlayamazdım.

Ben değişmedim.

Ben, nihayet kendime yetiştim.