Annemin Kokusu

Annemin kokusu, çocukluğumun kapısını hâlâ açıyor

Bir evin duvarlarına sinmiş ekmek sıcaklığı gibi

Nereye gitsem peşimden geliyor

Saçlarımın arasına, uykumun kıyısına, içimin en sessiz yerine

Babam onu uzak bir kışın içinden bulmuş

Bir sevdayı önce uzaktan büyütmüş

Sonra iki insan aynı yuvaya dönmüş

Biz, o yuvanın pencerelerinde çoğalan ışık olmuşuz

Yıllar geçmiş

Çocuklar kendi evlerine uçmuş

Onların aşkı, yaşlı bir ağacın gövdesinde derinleşmiş

Kökleri biz olmuşuz, gölgesi yine birbirleri

Sonra babamın sesi çekilmiş evden

Annemin sessizliği kalmış

O günden sonra ona başka türlü sarılıyorum

Sanki omuzlarında üşüyen bir kış var da

Ben iki kolumla bütün mevsimi değiştirebilirim

Saçlarını okşarken çocukluğuma dokunuyorum

Ellerini tutarken evin kapısını kapatıyorum içimde

Dışarıda ne kadar büyürsem büyüyeyim

Annemin yanında hâlâ alnı ateşlenen küçük kızım

Şimdi annemin kokusu bana yalnız annemi anlatmıyor

Babamın ona bıraktığı sevgiyi de taşıyor

Bir kadının içinde iki ömür nasıl saklanır

Ben bunu annemin gözlerinde öğrendim

Bu yüzden annemi artık daha çok seviyorum

Çünkü insan bazen annesini kaybetmeden

Onu yeniden buluyor

Ben babam gittikten sonra

Annemin içinde annemi bir kez daha buldum