Kırıldığım Yerden Kadın Oldum

Gece olunca içimde bir şey uyanıyor,

ben sustukça büyüyor,

adını koysam dağılacak sanıyorum,

koymuyorum.

Pencerenin önündeyim yine,

saçlarımı toplamamışım,

omuzlarıma düşen her tel

sanki geçmişten bir şey taşıyor.

Aynaya bakıyorum,

yüzüm orada ama ben yokum.

Ne garip kadın olmak,

bazen kendi kalbine bile

misafir gibi oturuyorsun.

Çayımı koyuyorum önüme,

soğuyor.

Ben yine bekliyorum,

neyi beklediğimi bilmeden.

Bugün seni düşündüm.

Seni değil belki,

senin yanındayken olduğum kadını.

O kadın daha kolay gülüyordu.

Daha az susuyordu.

Kendini saklamıyordu.

Ben onu da özlüyorum.

Yağmur başladı sonra.

Camın üzerinde ince yollar açıldı,

her damla başka bir yere gidiyordu.

Ben baktım.

Hiçbirine yetişmek istemedim.

Çünkü bazı yollar

insanı sevdiği yere değil,

kendinden uzak bir yere götürüyor.

Elimi yüzüme sürdüm.

Soğuktu.

İnsan kendi tenini bile

yabancı bulabiliyormuş.

Sanki yıllardır taşıdığım bu beden

benden önce yorulmuş.

Dolabın içinde eski bir elbise buldum.

Bir zamanlar giydiğim,

aynada kendime baktığım bir gün.

Hatırladım.

O gün gözlerimde

bir pencere vardı.

Şimdi aynı yerde

kapalı bir kapı duruyor.

Bazen kendime kızıyorum.

Neden hâlâ diyorsun,

neden hâlâ bekliyorsun?

Sonra içimdeki küçük kız

başını kaldırıyor,

bir şey söylemeden

elimi tutuyor.

Susuyorum.

Bazı kadınlar ağlamaz,

içlerinde nehir büyütür.

Ben de öyle yaptım.

Kimse görmesin diye

duvarların arkasından akıttım kendimi.

Ama duvarlar da yaşlandı,

sırrımı taşıyamıyor artık.

Gece derinleşiyor.

Yatağın boş tarafına bakıyorum.

Orada kimse yok.

Ama yokluğun da bir ağırlığı var,

insanın üzerine oturuyor.

Kalkamıyorsun.

Sonra saçlarımı çözüyorum.

Bir anlığına

eski Başak geliyor aklıma.

Gülüşü,

aceleciliği,

birine inanırken gözlerini kaçırmayışı.

Neredesin, diyorum ona.

Ses yok.

Belki de büyümek buydu.

İçindeki kadını

birer birer uğurlamak.

Ama hâlâ bir şey var içimde.

Adını bilmiyorum.

Bir umut değil belki,

umut kadar temiz de değil.

Daha çok karanlığın dibinde

ısrar eden küçük bir kıvılcım.

Ona dokunmuyorum.

Sönmesinden korkuyorum.

Çünkü ben artık

her şeyin düzelmesini istemiyorum.

Bazı şeyler olduğu yerde kalsın.

Bazı yaralar kapansın diye değil,

nereden geçtiğimi hatırlamak için dursun.

Ben Başak’ım.

Geceyi hâlâ seviyorum.

Çünkü karanlıkta

kimse benden güçlü görünmemi istemiyor.

Ve şimdi kendime bakıyorum.

Aynadaki kadın yine benim.

Yorgun.

Eksik.

Ama ayakta.

Belki bu gece

kendimi sevmeyi öğrenmem.

Ama kendimden kaçmayacağım.

Şimdilik

bu bana yeter.