Gecenin Bana Kalan Tarafından

Gece inerken şehrin üstüne

insanlar yüzlerini evlerine asıyor.

Ben pencerede kalıyorum.

Ay, gecenin cebinde unutulmuş bir bozuk para.

Sokak lambaları sarı ipliklerle

karanlığın sökük yerlerini dikiyor.

Bazen gece, içimden kilitlenen bir kapı.

Anahtarı avucumda, kapı yine açılmıyor.

Duvarlar sessizliğimi büyütüyor.

Gölgem, peşimden gelen eski bir suç ortağı.

Ben sustukça içimde çoğalan

bir mahkûmun ayak seslerini duyuyorum.

Bazen de karanlık

başımı yasladığım tek omuz.

Hiçbir şey sormuyor bana.

İyi misin demiyor, neden böylesin demiyor.

Dünyanın ışıkları gözümü kamaştırırken

gece, içimdeki en küçük sızıyı bile gösteriyor.

Sonra anlıyorum.

İnsan bazı geceler kaybolmuyor.

Kendinden başka herkesi kaybediyor.

Ben o karanlıkta kendime rastlıyorum.

Ve ilk kez hiçbir yüzün ışığına ihtiyaç duymadan

kendi içimde kim olduğumu görüyorum.