Beka Makamı

Küllerin içinden doğdu bu nefes,

Yıkıldı kalıplar, kırıldı kafes.

Artık ne mekân var, ne dünkü heves,

Bir ulu deryaya karıştı canım.

Gözümün önünden çekildi duman,

Gördüm ki bir anmış akıp giden an.

Mülke hükmetse de o koca zaman,

Zamanın fevkine erişti canım.

Yeryüzü caddesi yabancı değil,

Taşlar da ağaçlar eder bir meyil.

Kibre bürünenler, önümde eğil,

Hakikat sırrına yetişti canım.

Ölmeden evvelce ölen bir canla,

Kavuştu bu varlık ulu sultanla.

Aynı göğe sığdım binlerce ruhla,

Ezelî bir aşka kapıştı canım.

Yıkandı gururdan kalan o leke,

Gerek yok artık ne taca ne mülke.

Gönlüm vatan oldu gizli bir ülke,

Sonsuzluk yurduna uyuştu canım.

Ne kelam eksilir, ne susar dilim,

Sonsuzun elinde artık menzilim.

Gülşene çevrildi o eski kilim,

Yepyeni bir güne uyandı canım.