Çehre Ve Toz

Beyaz un tozları çökerdi tezgâhın uğultusuna,

bir de o bitmeyen çaydanlık mırıltısı; uysal ve ağır.

Sen mutfağın dar zamanlarında bir gölgeyi kovalar gibi koştururken,

ben cam kenarında, kendi çocukluğumun gurbetindeydim.

Aramızda o pazar sabahlarının dilsiz mesafesi…

Dışarıda dünya dönerdi, içeride senin o telaşlı kuşatman.

Şimdi ne zaman sıkışsa göğsüm, ne zaman daralsam,

elim gayriihtiyari saçımın o ön tutamına gidiyor;

koparıyorum parmağıma dolayıp bir kökünü, sessizce.

Tıpkı senin o uzak gecelerde, misafir odalarını hazırlarken

kendini o kimsesiz yorgunluklara fırlattığın,

o kaygılı, o uykusuz nöbetlerindeki gibi.

Fark etmeden giyinmişim seni.

Yüzümün üstüne çöken bu yabancılık meğer senin çehrenmiş.

Bir bardağı ışığa doğru tutup lekesini ararken,

ya da kapı eşiğinde perdelerin kıvrımını düzeltirken,

aynadaki o derin, sol yanaktan aşağı inen çizgide

senin o gizli, telaşlı infazlarını yakalıyorum kendimde.

Bitmeyen bir kavgadan arta kalan iki mağlubuyuz aslında.

Sen fedakarlık duvarlarının arkasında besledin öfkeni,

ben özgürlük sandığım o soğuk yalnızlığın dehlizinde.

Birbirimizden kaçtıkça, birbirimizin kuyusuna düşmüşüz.

Şimdi ne zaman hayata karşı dik durmaya çalışsam,

bakışlarım senin o kırgın, buz kesmiş uçurumuna dönüyor.

Sana benzemek, içimdeki o eski yaranın kabuğunu kaldırıyor hâlâ.

Bu aynayı kıramıyorum, 

çünkü kırarsam biliyorum, yüzümün yarısı sende kalacak.

Büyümek, öfkenin tozunu silmek değilmiş;

kendi tenimde senin sızını emzirmekmiş meğer.

Hangi uzağa gitsem, içimdeki o eski mutfakta bekliyor sesin.

Beni vuran bu dünya, senin mirasınla eğriliyor üzerime,

tam düşecekken, o yorgun hırkan sarıyor omuzlarımı;

nefes nefese, sessizce.