Aşktan da Öte

Sevebilirdim ama izin çıkmadı.

Emirlerdi riayet edilesi belki de sevgi başlı başına rivayetin ta kendisi kimi zaman yolu aşka düşen kimi zaman başı yana ama asla boyun eğmeyen bir nida ile kendi olmalı insan aşktan da öte…

Muhalif bir rengim var bu gün

Gözlerim koyu değil yüreğimse hangar

Gel gör ki içine sığamadığım aşikâr

Hazzı filan değil insanın hası olmalı

Ne duyumsadığımdan öte ne de azı

Asla da demeyin hani azı karar çoğu zarar

İndinde hasretin kimlerdesin, ey beyim?

Demenin meali ve de yüreğin firarisi

Öznesine âşık bir mazlum

Özlemin devrik ifadesi

Hele ki 

İnsan çok sevdikten sonra kendisini

Ben almayayım, beyim:

Sev de kendini sev, derken ayna çatlamaz mı?

Ne buharı yakar yüreği

Ne de buhranı teğet geçer şiiri

Şair filan da değilim hani:

Sadece çok dolu ve doygun filan da değil

Delişmen rüzgârın ta kendisi

Ah, keşke olabilseydim aşkın efendisi.

Ki öyleyim de, beyim:

Hem hanım hanımcık hem efendi

Efesiyim belki de hemcinsimin

Alabildiğine de mesafeli yeri geldi mi

Acımasız olduğum kadar kendime

Daha neyimi sevsem de bu gün de erse nihayete

Çelişkim yok.

Çatışmam çok.

Hem kendimle hem cihanla

Kâinat zaten içimde en derinde

Hem bol ve afili sözlere karnım tok:

Bizimkiler böyle buyurdu beni büyütürken

Onlar olmasa da yanımda

Yüreğimdir sevginin ferinden gözü kör.

Azımsandığım mı?

Yokluğun kırbacı mı?

Kanaat etsem de pek çok şeyde pek çok kere

Kusura bakmayınız bonkörüm dağıttım sevgide

Adı mı?

Elbet servetim…

Unvanı mı?

Doğduğum günkü kadar temizim

Ve de kimsenin ulaşamadığı kadar titrime ve tinime

Hem yalnızım hem kalabalık

Doymayı bilmeyen duyguların ritminde…