Ben İlhami Yi Çok Seviyorum

Mizacıma yenik düştü kalemim oysaki bu, benim zaferimdir:

Yazabilme edimi ki bir ömür bu ihtimali dahi göz önünde bulundurmadığım gerçeği ile her gün nasıl da irkiliyorum o gün yazamama ihtimali ile ve sevgili İlhami kapıya vurmadan dahi içeri bir dalıyor ki…

Rengim mi?

Meçhul diyemem çünkü ben meçhul ve de meczup değilim önceleri bunun tersini düşünsem de son bir yılda yaşadıklarımdan sonra daha da dikleşti başım ki bir ömür asla baş eğmediğim kadar bir Allah’ın kuluna yaşadığım daha doğrusu yaşatılan farkındalık sayesinde nelerle ve kimlerle yüzleştim bilemezsiniz.

Kıpırtı öncesinde.

Masaya oturduğum hâsıl olan o bekleyiş.

Astığım yazılara ve şiirlere gelen yorumlar.

Ve okuduğum ne varsa o gün:

Ya, öncesi?

Bundan da öte hayatın bana dayattıkları…

Duygular âlemi.

Ve İlhami’nin perde arkası.

Çok sevdim ben bu İlhami’yi ki daha önce bu isimde birini tanımazken nasıl da bana yakın geliyor hele ki ismi hele ki kimliği…

Duygu atmosferi ve de:

Ya, o çekirdek tam da merkezde olan ve ateş sıcaklığında ve de aklımdan geçenler ya da geçmeyenler.

İhtimaller dâhilinde de yaşarken insan elbet ihtimaller ve de ihmaller zinciri ve ansızın kalemin yaz, dediği…

Demiyor da aslında: başına buyruk yüreğimin mürekkebinden damlalar akıtıyorum o boş ve pervasız beyaz sayfaya ve devamı geliyor.

Farkındalık.

O gün en çok nerede farkındalık kazandımsa akabinde doğan güneş öyle ki geceyi aydınlık kılıyor ve hava soğuk olsa da üşümüyorsunuz ya da sıcakken ki sıcağı hiç sevmem terlemiyorsunuz.

Olan biten ne varsa.

İşin ilginci olan bir şey de yok.

Ve hayal gücünüz devreye giriyor derken pıt pıt dökülüyor kelimeler ve kalbiniz hızlanıyor hatta tıpta buna aritmi dendiğini de yeni öğrendim ve kelimeler nakşediyor ve tüm seyirciler bir ağızdan bağırıyor:

Gol…

Ki futboldan da anlamam ama top kalede.

Belki de çocukken oynadığım spor toto gibi:

Futboldan bir şey çakmasam da radyonun başında maç dinlediğim günler geliyor aklıma aslında tüm anılar berrak zihnimde ve gün içerisinde olan biten ya da olmayan bitmeyen…

Ama bir şeyleri bitirmek ve de oldurmak zorundayım iş başa değil iş İlhami’ye düşüyor ve olmaz oluyor akmayan su akıyor.

Ruhumun tasnif ediyorum.

Yüreğimi milim milim yerleştiriyorum.

Ve hayatım…

En azından bir süreliğine tüm olumsuzlukları unutup İlhami ile de el sıkıp söz birliği ve de yürek birlikteliği yapıyoruz ve kısaca, sevgili dostlar:

Ben İlhami’yi çok seviyorum.

O da bunu biliyor ve şımartılmayı da pek bir sevdiğinden naz yapıyor ama işini de iyi yapıyor elbet bu da okuyucunun takdirine kalmış lakin o benim, en iyi yoldaşım…